Vrijwilliger: Gabriela

 

Gabriela weet wat fysieke en mentale blessures zijn

Gabriela uit Rotterdam wordt door de vrijwilligers die zij in het Invictus Games Stadion coördineert omschreven als ‘uit Argentinië’. Inderdaad is ze op een boerderij even buiten Buenos Aires geboren. Haar moeder is Argentijns, haar vader Nederlands. Een sportliefhebster die zich zelf ook mentaal een week moest voorbereiden op haar helpende rol bij de Invictus Games.

Ze spreekt vloeiend Spaans en Engels, maar het gesprek gaat al snel over in perfect Nederlands. Alsof ze nooit anders heeft gesproken. Haar favoriete sporten waren hardlopen en volleybal. Ze spreekt in de verleden tijd, omdat haar knieën, ondanks twee operaties, te slecht zijn. Toch wil ze graag helpen bij sportevenementen en bij de Invictus Games helemaal. Misschien werkt het ook nog helend voor haarzelf.

Aarzelend wil ze wel vertellen dat zij, een positief ingestelde actieve vrouw, nooit gedacht had depressief te worden. Een combinatie van medische problemen bij haar ouders, grote werkdruk en de drang om iedereen te helpen was te veel geworden. “Ik dacht er een maandje uit te moeten, maar het zijn nu al drie jaar geworden”, aldus Gabriela die zich een mislukkeling voelde. “Niemand zag wat aan me. Dat is extra moeilijk.”

Ze noemt het puur geluk dat ze is ingedeeld in het stadion waar zitvolleybal op het programma staat. De teamband is veel sterker dan haar eigen ervaring. De collectieve en individuele wilskracht heeft diepe indruk op haar gemaakt. Het is voor haar een test om te kijken of ze haar rol aankan. Eerder hielp ze al bij de Marathon van Rotterdam, de triatlon en het beachvolleybal. Ze moet letten op haar grenzen en die ook tijdig aangeven. Oorspronkelijk had ze zich voor vijf dagen als vrijwilliger opgegeven. Maar het worden er drie, met tussendagen. Dat is beter voor haar terugkeer.