Tarmo en Madis, twee Estse zielsverwanten

Ze hebben veel overeenkomsten, Tarmo Lepik en Madis Pori. Ze zijn allebei 34 jaar en wonen in de Estse hoofdstad Tallinn. Allebei missen ze hun benen. Tarmo zit in een rolstoel, Madis loopt op kunstbenen. Tot hun beider ongenoegen zit hun actieve deelname aan de Invictus Games er nu op. Volgens de toenmalige regels mocht Tarmo nog drie keer deelnemen. Voor Madis is Den Haag zijn tweede en laatste Invictus Games.

De rolverdeling is dus dat Tarmo als Madis z’n vriend (sinds 2011) mee is gegaan om hem te steunen. In Londen was Tarmo er al bij als zwemmer, in Toronto deed hij mee aan zitvolleybal en dat herhaalde hij in Sydney, maar toen deed hij ook aan indoor roeien. De vrienden hebben in Sydney samen in het zitvolleybalteam gezeten. Dat is voor beiden (ook weer een overeenkomst) hun favoriete sport. Madis deed in Sydney verder ook nog mee aan kogelstoten, discuswerpen en indoor roeien.

Hij prijst de steun die Tarmo hem heeft gegeven in Den Haag bij zowel het indoor roeien als het kogelstoten. Dat Madis vierde werd in zijn discipline (staand kogelstoten) heeft naar zijn zeggen ook te maken met die keuze. “Bij zittend kogelstoten zou ik geen vierde zijn geworden”, zegt hij eerlijk. De zes Estse atleten mochten ieder twee vrienden meenemen. Sommige lieten er op eigen kosten meer meereizen. Daarom is de de totale meereizende (vrienden)groep tussen de 15 en 20 personen voor het kleinste deelnemende land.

Beiden houden van de Invictus Games. Ze hebben het naar hun zin gehad in Den Haag. Ze zouden er ook in Düsseldorf weer bij willen zijn. Ook om te steunen. In Den Haag voelen ze ook zielsverwantschap met het Oekraïense team. Madis vertelt dat hij ook in zijn werk na de Krim-oorlog Oekraïense soldaten heeft opgevangen. “We hebben ons deze Invictus Games, vanwege de oorlog, meer om ze bekommerd. Dat is iets wat we feitelijk het hele jaar, met iedereen, moeten doen.”