Vanessa en haar family & friends

Family & Friends. Ze staan het dichtst bij de deelnemers aan de Invictus Games. Zagen ze op hun slechtste momenten, gaven de duwtjes op het moment dat het nodig was. En luisterden. Of stimuleerden. Juist wat dan nodig was. Als straks in april de Invictus Games in Den Haag worden gehouden, zijn ze er ook bij om hun geliefden te steunen. Wij maakten een serie met Invictus Games-deelnemers en één of meerdere van hun Family & Friends. In deze aflevering: Vanessa Broughill en haar man Craig.

Door Edward Swier

In Australië is het hartje zomer als Vanessa en Craig Broughill klaar zitten voor het online-interview. Op de televisie zijn The Ashes, de befaamde cricketclash tussen Australië en Engeland. Cricket? Het is een van de weinige sporten die Vanessa niet op haar lijstje heeft staan voor de Invictus Games. Ze trainde de afgelopen jaren om mee te doen aan het zwemmen, indoorroeien, powerliften, wielrennen, atletiek én zitvolleybal. Ook tijdens de lastige voorbije maanden, waarin bijna alle deelnemers regelmatig met lockdowns werden geconfronteerd. “In het deel van Australië waar wij wonen, een uurtje boven Adelaide in South Australia, hebben we weinig lockdowns gekend. Maar het is wel heel jammer dat we weinig of niet met het complete Invictus-team hebben kunnen trainen”, zegt Vanessa. “Bovendien was de onzekerheid natuurlijk vervelend. Zelf had ik al vrij snel na het begin van de pandemie het gevoel dat we voorlopig niet naar Europa konden komen, maar toch was het iedere keer weer een teleurstelling als er uitstel volgde.”

Ze kijkt mede zo uit naar het evenement in Den Haag omdat ze de Invictus Games van 2018 in Sydney ook meemaakte. “Het was geweldig. Omdat het evenement toen in mijn eigen land was, kwamen er vanzelfsprekend veel familieleden en vrienden. Dat was een enorme steun in de rug, het is heerlijk als je je gesteund voelt. Al was het soms ook wel wat overweldigend. Ik wilde iedereen aandacht geven, maar moest natuurlijk ook mijn wedstrijden afwerken.” Zoon Zachary was destijds 7, Avyanna en Hamish jonger. Zij bleven thuis en keken tv. Ook nu zal Zachary meereizen, net als echtgenoot Craig. “En heel misschien gaan de twee kleinsten ook mee, al is het nog even de vraag hoeveel chaos dat gaat geven. Die zijn namelijk toch nog wel wat jong voor zo’n lange, verre reis.”

 

Vanessa en Craig zitten deze Australische zomerdag vrolijk samen op de bank, maar hebben naar eigen zeggen een lange weg afgelegd. Vanessa kampte jarenlang met mentale problemen en angstaanvallen. “Er waren tijden dat ik het huis niet verliet, niet naar mijn werk wilde en de winkels meed. Ik had al een lange weg afgelegd voor ik überhaupt aan de Invictus Games van 2018 mee kon doen.” De mentale begeleiding deed haar goed, maar ook de fysieke training zorgde voor een eyeopener. “Hoe meer ik ging trainen, hoe beter ik me ging voelen. Ik werd fysiek en mentaal gezonder. Dat heeft zich ook na Sydney doorgezet. Ik ben sinds die tijd veel gewicht verloren, ben fitter, sterker, gezonder, zowel lichamelijk als in mijn hoofd. Dat heeft de relatie met mijn naasten echt veranderd. Craig en ik begrijpen elkaar beter en ik kan ook als moeder nu meer verstouwen. Ik ben duidelijk op de goede weg.”

De relatie stond voorheen wel onder druk, erkennen ze zonder schroom. Vanessa was ook niet altijd even eerlijk. “Toen in 2016 mijn mentale problemen voor het eerst werden gediagnosticeerd, was ik al zo van de wereld dat ik zelfs mijn man niet vertelde wat er aan de hand was. Hij kon het waarschijnlijk wel aan me zien, merkte het ook wel dat er iets mis was, maar ik vertelde niks over mijn angstaanvallen en depressies. Ik schaamde me vreselijk en het lukte me maar niet om het erover te hebben. Pas toen we een keer spraken over iemand op zijn werk en mijn man vertelde hoe hij die persoon had kunnen helpen met zijn issues, dacht ik: waarom vertel ik eigenlijk mijn verhaal niet. Ik heb toen schoon schip gemaakt, mijn problemen op tafel gelegd. Dat veranderde mijn leven. Er was toen eindelijk iemand voor wie ik me niet hoefde te verstoppen, tegen wie ik niet alsof hoefde te doen. Tot dan had ik altijd een muur opgetrokken, me verschuild.”

Plots kon Vanessa wel toegeven dat ze gevoelens en emoties had. “En dat dat oké was.” Ze kreeg medicatie, bezocht psychologen en psychiaters, en sloot – na gesprekken met de hulpverleners – aan bij de Australische selectie voor de Invictus Games. “Sindsdien gaat het beter en beter. Ik heb een reden om de deur uit te gaan, om te gaan trainen.”

Tuurlijk, zo nu en dan heeft ze een nog een mindere dag. Sport helpt haar dan erbovenop. “Als ik op een moeilijke dag naar de fitnesszaal ga, slaag ik er snel weer in om de boel te resetten. Dan krijg ik mijn gedachten weer op een rijtje. Mijn lichaam reageert altijd goed op een training. Als ik last heb van mijn blessures – Vanessa heeft onder meer chronische schouderklachten – kan ik vaak beter wel wat trainen. Ik heb meer last van mijn lichaam als ik niet beweeg, dan wanneer ik wel train. Je moet bezig blijven.” Ze prijst zich gelukkig dat ze juist ook thuis gestimuleerd wordt om te bewegen. “Ik hoef me nooit schuldig te voelen als ik eens wat later van de training terugkom en Craig de kinderen moet opvangen. Hij helpt me daar enorm mee.”

Craig, net als Vanessa inmiddels een reservist, is blij met de positieve veranderingen. “Het heeft ons hele familieleven in positieve zin veranderd. Het is geweldig om haar sterker en gelukkiger te zien. Dat is ook goed voor de kinderen en voor mij. Die veranderingen zijn enorm positief, het is goed dat ze zich – ook buiten de Invictus Games – doelen stelt. Sporten is daar een belangrijk onderdeel van. Dat helpt haar, niet alleen op de korte, maar ook op de lange termijn.”

Zelf wil Craig niet zo uitweiden over zijn eigen rol. “Ik heb eigenlijk niet zoveel gedaan. Je doet wat je kunt doen, steunt iemand. Ik ben met haar naar de programma’s gegaan, heb haar aangemoedigd om te gaan trainen. Ik was betrokken, probeerde er voor te zorgen dat ze happy was, dat ze kon functioneren. Maar het was ook allemaal een soort van logisch.”

Vanessa is erg blij met de rol van haar man. “Craig begrijpt alles heel goed, mede ook omdat hij net als ik veteraan is. Craig heeft de Navy in 2013 verlaten, ik in 2019. We zijn inmiddels reservist, hebben onze schoenen nog altijd in de gang staan. We weten dus ook hoe het werkt, hebben er helaas ook beide fysieke problemen aan overgehouden. Toevalligerwijs kampen we alle twee met schouderblessures. Stukje bij beetje worden we samen, met het hele gezin, beter. Met drie kinderen is het, dat kan ik je verzekeren, geen moment saai. Daar hebben we onze handen vol aan. Maar tegenwoordig zijn we een gelukkig, goed functionerend gezin.”

De kinderen zijn trots op hun moeders deelname aan de Invictus Games. “Ze krijgen er toch ook iets positiefs van mee, zien hun moeder doorzetten ondanks haar schouderproblemen. Voor hun is het ook heel gewoon om te erkennen dat niet iedereen er hetzelfde uit ziet, zij kijken niet op van iemand in een rolstoel. Of als iemand een arm of been mist. Ze kennen mijn teamgenoten, weten waar het op de Invictus Games om gaat.”

Lachend: “Ik moet ze alleen nog uitleggen dat niet iedereen die in een rolstoel zit en die we op straat tegenkomen ook bij mij in de ploeg voor de Invictus Games zit.”

Vanessa doet op het eind nog een oproep aan anderen, om toch vooral ook, zoals zij deed, hun verhaal te vertellen. “Erover praten helpt. Absoluut. In familiekring. Maar ook daarbuiten. Weet je dat ik het bij de eerste vier trainingskampen met de Invictus-ploeg nooit over mezelf had. En als het over mijn problemen ging, dan stipte ik de fysieke malheur aan, mijn schouderblessure bijvoorbeeld. Ik verschool me daar altijd achter. Dat veranderde toen ik een kort interviewtje had met het mediateam van de Australische Invictus Games-selectie, voor een blad van Defensie. Op de een of andere manier voelde ik de behoefte om mijn hele verhaal te vertellen. Daar kreeg ik tranen van in mijn ogen, waarop andere teamgenoten vroegen waarom ik zo ontdaan was. Dat was het moment dat ik me ook tegenover hun uitsprak over mijn mentale problemen. Over mijn donkere gedachten. Dat deed niet alleen mij goed, maar gaf – zo merkte ik – ook anderen de kracht om zich uit te spreken. Door stoer te zijn en me uit te spreken, en mijn eigen sores te aanvaarden, gaf ik anderen ook de aansporing sterk te zijn. Er waren er zelfs die eigenlijk helemaal niet bewust waren van hun mentale problemen, maar door mijn verhaal een spiegel voorgehouden kregen. Opeens wisten ook zij waarom ze niet zo goed in hun vel zaten. Die hebben daarna ook dappere stappen gezet en hulp gezocht. Daarom praat ik er nu ook open over. Als ik aan het eind van de dag één iemand geholpen heb door mijn verhaal te vertellen, is dat het waard geweest.”

 

 

Meer Nieuws

Indrukwekkende week in Den Haag trekt bijna 100.000 bezoekers

Indrukwekkende week in Den Haag trekt bijna 100.000 bezoekers

Duurzaamheid belangrijk thema tijdens én na Invictus Games Den Haag

Duurzaamheid belangrijk thema tijdens én na Invictus Games Den Haag

Een geel bankje

Een geel bankje