Bob en zijn family & friends

Family & Friends. Ze staan het dichtst bij de deelnemers aan de Invictus Games. Zagen ze op hun slechtste momenten, gaven de duwtjes op het moment dat het nodig was. En luisterden. Of stimuleerden. Juist wat dan nodig was. Wij maakten een serie met Invictus Games-deelnemers en één of meerdere van hun Family & Friends. In deze aflevering: de Nieuw-Zeelander Bob Pearce (52) en zijn vrouw Sarah (46).

Door Edward Swier

Op zijn arm draagt Robert, zeg maar Bob, Pearce een tatoeage. Het is een datum. 28 maart 2003. ,,Soms vraagt iemand of dat mijn trouwdag is. Of de geboortedag van één van mijn twee zonen. Maar nee, zeg ik dan, dat is de dag waarop mijn vriend in Irak sneuvelde.” Bob kan er tegenwoordig over praten, met bekenden en onbekenden. En met zijn vrouw Sarah. ,,We hebben lange tijd niet gecommuniceerd. Niet hierover, niet over andere problemen.” Inmiddels zien echter beiden weer licht aan het eind van de tunnel. ,,En niet zomaar een streepje licht, maar een heel fel licht.”

Bob bereidt zich al enkele jaren voor op de Invictus Games. In de onzekerheid of zijn teamgenoten en hij de oversteek naar Europa überhaupt wel kunnen maken. Trainen tijdens de pandemie was geen eenvoudige opgave, maar ook de twijfels of er wel of niet naar Europa kan worden gevlogen, hakt erin. Daarom ook hebben Pearce en zijn ploeggenoten hun blik verruimd, denken ze ook aan de Invictus Games van Düsseldorf in 2023. En houden ze er rekening mee dat ze in Den Haag alleen virtueel aanwezig kunnen zijn. ,,Voordat het een eerste keer tot uitstel kwam, hebben de Nieuw-Zeelandse regering en defensiestaf al een knoop doorgehakt dat het niet verstandig was om te gaan vliegen. Begrijpelijk, maar pook treurig. Zo is in de tussentijd bijvoorbeeld één van onze teamgenoten, Ryan Buchanan, overleden. Als in 2020 de Invictus Games hadden kunnen doorgaan, was hij er gewoon bijgeweest. Dat soort emoties maken dat de laatste twee jaar wel een rollercoaster zijn geweest.”

Pearce, woonachtig ten noorden van hoofdstad Wellington op het Noordereiland van Nieuw-Zeeland, was van nature niet zo’n sportman. ,,Ik deed zo nu en dan wat aan rugby.” Voor de Invictus Games pakte hij het hardlopen op, de 100 en 200 meter. Ging hij zwemmen. En wielrennen. ,,Ik wilde ook nog gaan kogelstoten en discuswerpen, maar dat was een te zware bevalling. Je moet jezelf uitdagen door nieuwe dingen te proberen, maar je er op een gegeven moment ook wel comfortabel bij voelen. Het werd te veel, zeker toen ik besefte dat hardlopen meer is dan lopen en wielrennen meer dan fietsen. Er komt veel techniek bij kijken, daar moet je je goed op focussen. Dat is juist ook waarom sport zo goed voor me is, zodat ik me ergens op leer te focussen. Het helpt me, op weg naar mijn herstel, een andere mindset te krijgen.”

Bob heeft, hij kan het nu onder woorden brengen, PTST. In 2003 kwam hij in een nachtmerrie terecht, in Irak. Zijn maat kwam om bij een bomexplosie. Het enige wat er nog van hem restte was zijn linker onderarm. ,,Vandaar ook dat ik daar mijn tatoeage heb laten zetten.” Jarenlang ging het er, thuis of op het werk, niet of nauwelijks over. Bob had wel zijn slechte momenten, en die kwamen steeds frequenter. ,,Ik heb heel lang een gevoel van verdriet en schuld met me meegedragen, en het voor me gehouden. Ik kwam in een spiraal van zelfdestructie terecht. Tot het in 2015 tot een uitbarsting kwam. Dat mijn vrouw en kinderen toen bij me zijn gebleven, me ondersteunden en hielpen met het zoeken van hulp, is cruciaal geweest. Ik was er heel dichtbij alles kwijt te raken. Alles, inclusief mezelf.”

Ze concluderen gezamenlijk dat Sarah drie echtgenoten heeft gekend. Bob: ,,Drie ja. We zijn 27 jaar getrouwd, maar ik ben haar eerste, tweede én derde echtgenoot. Er is een Bob van voor 28 maart 2003, eentje van tussen 2003 en 2015 en eentje van de laatste paar jaar. Ik zeg altijd tegen mensen: ik word nooit meer zo goed als voor die dag in 2003, maar ik ben wel beter dan in 2015. Ik maak progressie.”

Bob geeft een flink deel van de credits aan zijn vrouw, en twee zonen Christian en Moses die inmiddels twintigers zijn. ,,Als zij er niet waren geweest, was ik er ook niet meer geweest. Daarom ook ben ik zo blij met het Family & Friends-programma van de Invictus Games. Het is belangrijk dat familieleden erkenning krijgen voor de steun die ze geven.”

,,Onze liefde en geloof hebben ons erdoor gesleept’’, zegt Sarah.

Met hulp van defensie in Nieuw-Zeeland startten Sarah en Bob, na zijn uitbarsting, een traject. Sarah: ,,We hebben veel gepraat. Met anderen, met elkaar. Met hulpverleners, samen en ieder afzonderlijk. Zo zijn onze ogen geopend.” Trainen voor deelname aan de Invictus Games was voor Bob een belangrijke stap op weg naar herstel. ,,Daar tref je gelijkgestemden, voel je je niet meteen beoordeeld’’, aldus Bob.

,,Ik ben’’, vertelt Sarah, ,,mee geweest naar een aantal trainingskampen. Heb ook familie van andere Invictus Team-leden ontmoet. Dat is een enorme steun in de rug. Dat je weet dat je er niet alleen voor staat. Tuurlijk, er vloeien dan wat tranen, want je weet wat voor pijn je man en die anderen hebben gevoeld. Maar het is al met al een geweldig gevoel om onderdeel van zo’n groep te zijn.”

Bob leerde om over zijn verdriet te praten. Sarah: ,,Ik merkte na 2003 wel dat er veel boosheid was, en frustratie. Dat was niet leuk voor ons als een stel, niet leuk voor onze kinderen. Maar ik wist niet precies wat er mis was, tot het in 2015 explodeerde. Daarna begon de counselling, hetgeen ons het inzicht gaf dat we er over moesten praten. De communicatie tussen ons was gewoon weg, we maakten het elkaar alleen maar lastig.”

Tegenwoordig kunnen ze dat veel beter. Bob: ,,We kijken elkaar nu dagelijks aan en vragen hoe het met elkaar gaat. Als we merken dat er iets speelt, gaan we ervoor zitten en praten we erover. Communicatie is de sleutel.” Sarah valt bij. ,,We zijn nu allebei in de positie dat we erover kunnen praten. En dat we dingen op kunnen lossen. Dat is zoveel beter dan van alles op te kroppen en het probleem alleen maar groter te laten worden.”

Juist daarom ook laat Bob zijn tatoeage zonder schaamte nu aan anderen zien. En draagt hij een armband van de Invictus Games. ,,Ik kan er nu over praten als anderen ernaar vragen. Dat is belangrijk, dat is goed. Mijn betrokkenheid bij de Invictus Games, en de hulp van onder meer hun psychologen, heeft me geleerd dat te doen. Hiervoor kon ik geen film over Irak zien, geen verhaal lezen. Ik wilde er niks over kwijt, was gewoon boos. Tuurlijk, het raakt me nog steeds en ik heb ook weleens mijn stille momenten, maar ik weet nu wel hoe ik ermee om moet gaan. Het kan ook gerust zo zijn dat ik moet huilen als iemand ernaar vraagt. Maar dat is niet erg, want het was natuurlijk wel mijn vriend. Ik kan het niet uitwissen. Maar ik krop het in ieder geval niet meer op.”

Juist daarom ook vinden Bob en Sarah het belangrijk dit verhaal te delen. Sarah: ,,Als we, door ons verhaal te doen, maar één iemand, één gezin, kunnen helpen om hier niet zo lang mee rond te blijven lopen, dan hebben we al iets bereikt. Er zijn zoveel mensen die ergens mee zitten, maar dat misschien niet eens beseffen en zich nu opeens bedenken waarom ze zich zo slecht voelen. Die wil je ook graag helpen.’’

Robert vult aan. ,,Ik heb bovendien de behoefte om mijn verhaal te vertellen zodat mensen met medische problemen van mentale aard geen stigma krijgen. Ik wil het weghalen uit de hoek waar schaamte heerst. Het is belangrijk dat andere mensen het herkennen en erkennen dat je mentale problemen kunt hebben. En dat het iets anders is dan je been breken. Dan krijg je gips en ben je er, ietwat gechargeerd, vaak zes weken later weer vanaf. Maar, dit fixen duurt gewoon wat langer. Ik weet ook dat het nooit beter wordt dan voor 28 maart 2003, maar ik word wel elke dag een stukje beter. Er is heel veel licht aan het einde van de tunnel.”

Sarah kijkt Robert aan. ,,Weet je, en ik heb dit eigenlijk nog niet eerder gezegd, ik denk zelfs dat je een betere echtgenoot bent dan van voor 2003. Echt.’’

Meer Nieuws

Indrukwekkende week in Den Haag trekt bijna 100.000 bezoekers

Indrukwekkende week in Den Haag trekt bijna 100.000 bezoekers

Duurzaamheid belangrijk thema tijdens én na Invictus Games Den Haag

Duurzaamheid belangrijk thema tijdens én na Invictus Games Den Haag

Een geel bankje

Een geel bankje