Rachel en haar Family & Friends

Family & Friends. Ze staan het dichtst bij de deelnemers aan de Invictus Games. Zagen ze op hun slechtste momenten, gaven de duwtjes op het moment dat het nodig was. En luisterden. Of stimuleerden. Juist wat dan nodig was. Wij maakten een serie met Invictus Games-deelnemers en één of meerdere van hun Family & Friends. In deze aflevering: Rachel Williamson van Team UK en haar vader Alan.

Rachel Williamson is de eerste vrouwelijke teamcaptain van de Engelse ploeg voor de Invictus Games. “Een hele eer. Ik vind het de kroon op alles. Het geeft me veel vertrouwen, niet alleen op het sportveld, maar ook in het dagelijks leven’’, vertelde ze daar eerder al over. De taak kwam de afgelopen twee jaar met veel extra werk, tijdens de pandemie hield ze als teamcaptain zoveel mogelijk contact met haar ploeggenoten en de staf.

Zelf vond ze de voorbije periode waarin iedereen meer en meer op zichzelf aangewezen was, eigenlijk best wel lekker. “Misschien raar, omdat je natuurlijk ook hoort van mensen die in een isolement raakten en het daar vanzelfsprekend moeilijk mee hadden, maar zelf vond ik het zo nu en dan best lekker. Ik kon zo de afgelopen jaren nog eens voor mezelf rustig op een rijtje zetten, overzien waar ik nu vandaan ben gekomen. Ik woon niet zo ver van mijn ouders, heb het contact – binnen de geldende regels van die tijd – met ze geïntensiveerd. Natuurlijk was een deel daarvan ook digitaal. Dat ging logischerwijs niet altijd even soepel en vanzelfsprekend, ze zijn niet zo van de computer. Maar al met al zijn we er naar ons idee wel weer closer van geworden, je spreekt elkaar opmerkelijk genoeg toch vaker.”

Het werk van Williamson – als administratief medewerker bij DMRC Stanford Hall,
een revalidatiecentrum waar zij zelf na haar verwonding werd verzorgd – ging gewoon door. “We bleven patiënten ontvangen, zo goed en zo kwaad als dat ging. Ik heb bovendien, natuurlijk, ook zo veel mogelijk contact gehouden met de mensen van mijn team van de Invictus Games. Voor sommigen was het echt een pittige tijd, als je mentale problemen hebt, zijn het niet de beste jaren. Je loopt toch het risico dat er het een en ander getriggerd wordt. We hebben voor ons team wel speciale activiteiten opgezet, zoals digitale cursussen en seminars over voeding en mentale gezondheid. Het was vooral belangrijk om niemand onder druk te zetten, iedereen moest in de pandemie zijn eigen tempo, zijn eigen ritme, zoeken. Al met al heb ik wel een goed gevoel aan al die contacten overgehouden. Inmiddels trainen we weer gezamenlijk voor de verschillende onderdelen, en het is natuurlijk geweldig om elkaar weer te zien, maar ook zonder die bijeenkomsten wist ik wel dat we een goed team waren.”

Ze kijkt uit naar de Invictus Games in Den Haag naar met Team UK. En naar de stroopwafels, een typisch Nederlandse lekkernij. “Ik ben ook al gewaarschuwd dat ik altijd goed links en rechts moet kijken bij het oversteken, er schijnen in Nederland zoveel mensen te fietsen. Die hoor je niet aankomen.”

Ze weet vanzelfsprekend wat ze van de Invictus Games zelf kan verwachten. “Ik was erbij in Sydney en kan anderen daar dus wel wat over vertellen. Dat maakt het minder spannend voor ze. De bijval van het publiek, de inzet van de vrijwilligers, de kameraadschap met ploeggenoten én tegenstanders; het zal ook nu weer een onbeschrijflijke ervaring worden.”

 

“Ik vind het goed dat jullie in aanloop naar het evenement ook veel aandacht besteden aan het Family &Friends-programma van de Invictus Games. Familie en vrienden zijn namelijk nog belangrijker dan je je kunt voorstellen. Zij zijn degenen die je op je goede én op je slechte momenten hebben gezien, zij kennen de reis die je hebt afgelegd. En zij zijn er ook door geraakt. Want niet alleen ik ben geblesseerd geraakt, mijn ouders eigenlijk ook. Ook zij zijn aangeslagen door de dingen die mij zijn overkomen, ook zij hebben daarvan moeten herstellen. Bovendien stonden zij in de vuurlinie toen ik tekeer ging en mijn woedeaanvallen had. Zoals ik zeg, ze hebben alles gezien.”

Williamson beleefde, ze draait er niet omheen, veel donkere dagen in de periode van pakweg 2014 tot 2018. En dat had zo zijn weerslag op het contact met haar familie. Die had het gevoel haar niet te kunnen bereiken, Williamson zelf heeft het daar achteraf nog knap lastig mee. Nadat zij met de Invictus Games in aanraking kwam, en hulp kreeg bij haar proces van herstel, keerde echter alles ten goede. “Nu praat ik meer dan ooit met mijn ouders.”

Eerder al vertelde ze op deze site over haar sportieve dromen. Ze trainde als jonge zwemster jarenlang voor dat ene doel: het bereiken van de Olympische Spelen. Bij de trials voor de Spelen van Peking in 2008 greep ze maar net naast een ticket. Ze viel buiten de ploeg en raakte voor even de lol in sport kwijt. Maar, na een overstap naar het leger, pakte ze vol enthousiasme het rugby op. Een ongelukkig voorval veranderde echter Williamsons leven in 2014. Ze verstuikte haar duim, landde er ongelukkig op. Het bleek het begin van een ellendige periode. “Ik kreeg niet veel later last van mijn vingers, later van mijn hele hand en inmiddels zit het ook in mijn schouder. Ik kan mijn hele rechterarm niet meer gebruiken.’’

Het was de reden dat ze door de RAF ‘medically discharged’ werd. “Het werd in die tijd heel erg donker om me heen, ik haatte mezelf.” Rachel kon niet accepteren dat ze niet alles meer kon. “Er was veel zelfmedelijden. En woede.”

Dankzij de Invictus Games kreeg ze echter na enkele jaren weer een nieuw doel, hervond ze de lol in het sporten. In Sydney won Williamson tweemaal goud met roeien en driemaal zilver en een keer brons in het zwembad. Nu doet ze in Den Haag onder meer ook mee aan het discuswerpen. “Ik heb heel veel dingen opnieuw moeten leren. Zoals zwemmen met één arm en twee benen. Ik heb mezelf teruggevonden, dankzij het sporten. Daardoor ben ik weer de persoon die ik vroeger was.’’

Haar vader Alan wil graag zeggen dat hij nog altijd erg onder de indruk is van wat hij in Sydney meemaakte. “We hadden als familie echt een geweldige tijd daar. Niet alleen omdat de vrijwilligers zoveel voor je deden, en omdat we genoten van de Invictus Games zelf. Maar ook omdat we zagen wat de kameraadschap tussen veteranen met ze doet. Het was geweldig om te zien wat dat ook aan Rachel veranderde.”

Vroeger reden haar ouders haar vrijwel dagelijks naar het zwembad. Een uur heen en een uur terug. Alan: “We reden bij benadering, met alle wedstrijden erbij, iets van 80.000 kilometer per jaar.” Het was geen moeite. Althans, de familie had het ervoor over.

Rachel: “Maar nadat ik in 2008 met zwemmen stopte, dachten ze me nooit meer in een zwembad te zien. En het was dus ook voor ons allemaal heel emotioneel dat ik in Sydney meedeed. Ondanks mijn fysieke beperking. Dat was ook het moment dat we allemaal beseften: het is weer goed zo. Ik kan ze nu ook zonder twijfel zeggen: jullie mogen weer naar mij kijken als ik sport. Dat heb ik een tijd niet gewild.”

“Dat we dat zo daar in Sydney uitspraken, dat zij zeiden dat ze trots op me waren en ik vertelde dat ik van ze hield, was belangrijk. Voor hun, voor mij. Natuurlijk wist ik dat ze van me hielden, en dat wisten ze ook van mij. Maar dat hadden we jarenlang niet naar elkaar uitgesproken.”

Williamson zegt zich nog levendig het moment te kunnen herinneren waarop ze in het zwembad aantikte bij de finish en haar blik die van haar ouders op de tribune kruiste. “We hadden niet veel woorden nodig, wisten allemaal dat het weer helemaal goed zat tussen ons.”

Haar vader: “We hebben na haar ongeluk van 2014 tot aan haar deelname in Sydney lange tijd niet of nauwelijks over de dingen gesproken. Het was alsof we in verschillende gevangenissen zaten. Toen we in Sydney uitspraken hoe trots we op haar waren, en ze dat zelf ook weer voelde, werd ze een heel ander persoon. Ik kan de Invictus Games-familie daar niet genoeg voor bedanken.”

Haar vader durft het zelfs zo te stellen. “Dankzij de Invictus Games heb ik ook mijn leven weer terug. De Invictus Games maakten het leven van Rachel weer om te dragen, ze had weer een reden om voor op te staan. En daarmee werd het voor ons, als familie, ook een stuk makkelijker.”

 Team UK is delivered to The Hague by Invictus UK; a partnership comprising Help for Heroes, the Royal British Legion and the Ministry of Defence.

Meer Nieuws

Indrukwekkende week in Den Haag trekt bijna 100.000 bezoekers

Indrukwekkende week in Den Haag trekt bijna 100.000 bezoekers

Duurzaamheid belangrijk thema tijdens én na Invictus Games Den Haag

Duurzaamheid belangrijk thema tijdens én na Invictus Games Den Haag

Een geel bankje

Een geel bankje