Peter en zijn Family & Friends

Voor Peter West (49) stond als een paal boven water dat hij hoe dan ook geportretteerd wilde worden met Gijs, zijn hulphond. Ook zoon Rick en zwager Edward gingen op de foto. ,,Het was een hele gezellige dag bij ons thuis in Hoogezand, veel familie over de vloer. En ik voelde een goede klik met de fotograaf. Gijs trouwens ook, die zat zo netjes stil.’’

Door Edward Swier

Gijs is geen normale hond. Gijs heeft een extra zintuig. ,,Gijs is al een oude baas, in juni 2020 wordt hij 9. Normaal gesproken is een hulphond dan al met pensioen. Maar Gijs doet het zo goed, dat we er samen nog een jaar aan vastplakken. Daarna wordt hij onze huishond.’’

Peter heeft de labrador al zeven jaar. De twee zijn als het ware vergroeid met elkaar. Peter heeft veel baat bij de steun van zijn trouwe viervoeter. Peter heeft PTSS en dat weet Gijs. Die is getraind om als zijn baasje afwijkend gedrag begint te vertonen ‘met zachte hand’ in te grijpen. ,,Hij weet wanneer het spannend voor mij wordt.’’

Peter verontschuldigt zich. Zegt dat zijn verhalen soms chaotisch kunnen overkomen. Waarschuwt dat hij soms geëmotioneerd kan raken. ,,Ik ben daar zelf oké mee, dat is wat ik nu ben.’’

Als marinier ging hij in 1993 naar Cambodja. Wat hij daar meemaakte, veranderde zijn leven. Voorgoed. ,,Ik ben een jaar daarna uit dienst gegaan. En zat vrij snel daarna bij de GGZ. Ik voelde destijds dat ik mijn ei kwijt moest. Al met al heb ik daar een jaar gelopen, toen dacht ik dat ik alles wel van me afgepraat had. Maar dat was niet zo.’’

Een jaar of twaalf terug liep hij écht vast. ,,Alles kwam weer naar boven. Ik kon niet verder. Dat is het moment waarop ik alle hulplijnen heb ingeschakeld.’’ Het proces dat volgde leerde hem dat hij wel degelijk PTSS had, een probleem dat hij daarvoor had proberen te ontkennen.

,,In de jaren na Cambodja hebben de angsten en stress zich opgebouwd. Ik ben daartegen blijven vechten. Moest mezelf vaak bij elkaar rapen. Ik voelde me niet veilig, zelfs thuis niet. Ik sliep slecht, liep maar te ijsberen. Op het werk liep het ook niet altijd even soepel.’’

,,Tuurlijk had mijn omgeving al langer door dat er wat met me aan de hand was. Ik kon heel agressief reageren, zonderde me graag af. Zag soms ook enorm tegen de dingen op. Verjaardagen zegde ik op het laatste moment af. Dan moest mijn vrouw alleen, ging ik toch maar niet mee. Daardoor kom je natuurlijk toch ook in een isolement.’’

Via het Veteraneninstituut kwam hij in contact met een therapeut. ,,Het was echt trekken. Ik was niet zo’n prater.’’ Het was allemaal ook moeilijk te accepteren voor Peter. Maar sinds hij Gijs heeft gaat het stukken beter.

,,Het heeft een bijzonder bijeffect gehad. Vanaf de dag dat ik Gijs had, moest ik de straat wel op. Dat maakt als vanzelf ook dat je met meer mensen praat. En dan moet je toch ook vertellen waarom je ‘opeens’ een hulphond hebt. Daar had ik het aanvankelijk wel moeilijk mee, je krijgt toch een sticker op je hoofd. Maar achteraf heeft het wel helend gewerkt. Ik sta jullie nu ook te woord, hoef er niet meer voor weg te lopen, niet meer tegen te vechten. Dat lukt nog niet altijd, maar ik heb het wel leren accepteren.’’

Peter heeft in al die gesprekken, op straat, met kennissen en belangstellenden, al veel vaker verteld wat Gijs allemaal kan. ,,Hij ziet het als ik zenuwtrekjes vertoon, als ik begin te pielen met mijn handen. Dan komt-ie naar me toe en legt zijn neus op mijn been. Gijs kan dan echt irritant doen. Hij houdt me dan een spiegel voor.’’

Gaat Peter voor een boodschap de stad in dan zorgt Gijs ervoor dat Peter zich op zijn hond moet concentreren. ,,Daardoor kan ik andere situaties makkelijker aan. Ik ben vaak nog angstig. Als er op straat een paar mensen in mijn richting lopen, ben ik bang dat ze me wat aan willen doen. Als er een geldauto staat, vrees ik voor een overval. Dat is er ingeslopen, zit in mijn hoofd. Maar met Gijs erbij kan ik het aan. Als ik met Gijs bezig ben, vergeet ik de dingen om me heen, laat ik de omgeving voor wat het is.’’

Ook tijdens de Invictus Games is Gijs er straks bij. Peter is lid van het zitvolleybalteam en doet ook in 2021 mee aan de 1500 meter bij atletiek. ,,Gijs loopt dan niet mee hoor, dat is niet nodig. Hij ligt dan rustig langs de kant.’’

Juist door Gijs is Peter een paar jaar terug weer gaan sporten. ,,Ik liep zo nu en dan een trimrondje met ‘m.’’ Dat zorgde voor de inspiratie om eens te kijken of er plek voor hem was in de Invictus-ploeg. ,,Een jaar voor Sydney heb ik voor het eerst contact gelegd. Ik ben een keer wezen kijken bij een open training in Doorn. En dat voelde gelijk als een warm bad. De hele sfeer, het onderlinge begrip. Iedereen had aan een half woord genoeg.’’ Deelname in Sydney kwam te vroeg, Den Haag precies op tijd. Al kwam daar een jaar uitstel bij.

In het publiek weet hij over een jaar hoe dan ook zijn zoon Rick en zwager Edward. ,,Ik heb het thuis in de groep gegooid wie er met me op de foto wilde. Ik heb ook een dochter, Nina. Die hoefde niet zo nodig. Maar Rick vond het wel geinig. Het is niet makkelijk geweest voor die twee. Een vader die zomaar heel boos kan zijn. Toen ze klein waren, snapten ze daar natuurlijk niks van. Er is regelmatig veel spanning in het gezin geweest. Het is mooi om te zien hoe ze nu toch achter me staan. Ze begrijpen me, snappen het. Als er iets op tv is dat mij zou kunnen ontwrichten, zeggen ze uit zichzelf ‘ik zou maar even een ander zender opzetten’.’’

Toch zijn er, nog altijd, dagen dat Peter liever even niet thuis is. ,,Als het me te gek wordt, ga ik naar Edward. Hij is de broer van mijn vrouw en woont samen met Bob in het midden van het land. Moet ik even bijkomen dan ga ik naar ze toe, voor een logeerweekje. Het is geweldig, daar wandel ik in het bos. En kan ik me weer opladen. Het is zo bijzonder als mensen snappen dat ik daar soms ook behoefte aan heb.’’

 

Portretten: Ed O’Mahoney

Meer Nieuws

Een update over de uitgestelde Invictus Games The Hague 2020

Een update over de uitgestelde Invictus Games The Hague 2020

Invictus Games Stories

Invictus Games Stories

#20 – Irak kijkt uit naar de Invictus Games

#20 – Irak kijkt uit naar de Invictus Games