Jules en zijn family & friends

Family & Friends. Ze staan het dichtst bij de deelnemers aan de Invictus Games. Zagen ze op hun slechtste momenten, gaven de duwtjes op het moment dat het nodig was. En luisterden. Of stimuleerden. Juist wat dan nodig was. Wij maakten een serie met Invictus Games-deelnemers en één of meerdere van hun Family & Friends. In deze aflevering: Jules Allen (51) uit het Verenigd Koninkrijk en zijn zus Marysia.

Door Edward Swier

Marysia Jones zegt het eerlijk. Er waren tijden dat ze dacht ‘dat ene telefoontje’ over haar broer, Jules (Julian) Allen, te zullen ontvangen. Maar inmiddels is dat gevaar geweken. Jules steekt een stuk beter in zijn vel. Hij vertelt honderduit over de toekomst en kijkt uit naar zijn deelname aan de Invictus Games. Zijn zus Marysia, en zijn zonen Archie en Alfie, komen mee naar Den Haag.

Jules was pas 17 toen hij, als infanterist, in Duitsland zijn rug beschadigde. ,,Op die dag in 1988 wist ik niet hoe ernstig het was. Ik ging door, ook tijdens het conflict in Noord-Ierland.’’ Dat was geen gemakkelijke klus. Hij werd mentaal negatief beïnvloed. En zijn rug was nog steeds een groot probleem. ,,Ik verliet het leger in 1993. De overgang was natuurlijk heel moeilijk, want ik was al op mijn zestiende in dienst gegaan. De overgang van het militaire bestaan naar het burgerleven is voor velen van ons een probleem. Het is heel moeilijk. Bovendien, mijn rug deed nog steeds pijn en ik moest op zeer jonge leeftijd geopereerd worden. Ik werd opeens van soldaat een gehandicapte. Dat was een grote klap, mijn geestelijke gezondheid was slecht. In 1994 probeerde ik mezelf van het leven te beroven. Gelukkig werd ik gered door het plaatselijke ziekenhuis.’’

Daarna volgde een lange, lange weg, zoals hij het zelf beschrijft. ,,Natuurlijk wist ik dat er iets mis was met mij. Weet je, niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Ik heb jarenlang ‘zelfmedicatie’ genomen, zoals veel veteranen doen als ze met pijn moeten omgaan.’’

Een reeks nieuwe operaties aan zijn rug, in 2016, 2017 en 2018, bracht echter een plotselinge verandering. ,,Help for Heroes greep me bij de hand en zorgde voor me toen ik het heel erg slecht had, zowel fysiek als mentaal. Ik sprak met een paar vroegere deelnemers aan eerdere edities van de Invictus Games toen ik in een revalidatiecentrum zat. En ik zag, toen ik in het ziekenhuis lag na mijn derde grote operatie aan mijn rug, de Invictus Games op tv. Op dat moment schoot er gewoon iets door mijn hoofd. Als zij dat kunnen, kan ik dat ook. Dus stelde ik mezelf, terwijl ik in bed lag, doelen voor de toekomst.”

Zijn eerste doel was het bijwonen van de UK-trials in Bath, voor de Invictus Games in Australië (2018). ,,Ik wilde gewoon het deelnemers T-shirt hebben. Dat was het doel. Ik wilde fysiek en mentaal op een punt komen dat ik het kon proberen. De medewerkers van Help for Heroes gaven mij het geloof en het vertrouwen dat ik mee kon doen met het powerliften, iets waar ik eerder niet aan had durven denken. Dat het me lukte, verbaasde me. Eerder kon ik mijn benen nauwelijks bewegen en nu was ik aan het gewichtheffen.’’

Dát was ook het moment waarop Jules de kracht van revalidatie door sport ervoer. Hij voelde meteen de behoefte om ook anderen te inspireren. ,,Ik wilde mijn familie laten zien dat ik kon veranderen.’’ Dat werkte. Zijn zus was ineens niet meer bang voor de telefoontjes. Hij was er weer voor zijn kinderen, Archie en Alfie.

Tijdens de UK-trials in Sheffield deed hij twee jaar later een poging om geselecteerd te worden voor het team van de Invictus Games van 2020, in rolstoelrugby, rolstoelatletiek en powerlifting. Dat lukte. ,,Ik denk dat het moeilijkste voor mij was om de ​​verklaring van 250 woorden te schrijven, mijn voordracht waarin ik vertelde wat ik wilde bereiken. PTSS heeft veel invloed op mijn handschrift en mijn spelling gehad. Toen ik de e-mail kreeg dat ik was geselecteerd en dat ik mijn land weer mocht vertegenwoordigen, was dat een enorme opsteker.’’

De Invictus Games van 2020 moesten vanwege de pandemie worden uitgesteld, eerst naar 2021 en later naar 2022. ,,Maar ik ben nooit gestopt met trainen. Ik heb een powerliftbankje weten te bemachtigen en kreeg – via een goed doel – ook mijn rugbystoel. Toen ik voor het eerst met het rolstoelrugbyteam trainde en ze de magische woorden ‘you’ve got potential’ uitspraken, was ik zo blij. Dat had nog nooit iemand tegen me gezegd.’’

Natuurlijk beïnvloedde de pandemie zijn humeur, zoals bij iedereen. ,,Maar in plaats van de medicijnen te pakken, ging ik gewoon wat gewichten tillen. Ook als ik ’s nachts soms een flashback krijg, ga ik eventjes powerliften en kruip ik daarna weer in bed.’’

Hij verraste zijn zus meermalen. Marysia: ,,Hij is altijd aan het trainen, en zo toegewijd.’’ Jules treedt zelfs op als motivational speaker. ,,Ik had voorheen problemen met het uitspreken van meer dan twee zinnen, en nu sta ik zomaar voor een groep.’’ Hij praat met andere veteranen, heeft vriendschappen van dertig jaar geleden weer opgepakt. En probeert rolstoelrugby in Somerset een boost te geven. Jules spreekt geregeld over het belang van sportherstel, in Engeland en zelfs Gibraltar. ,,Ik heb geluisterd naar wat Prins Harry zei, hij spoorde ons aan om anderen over je reis te vertellen, om het bewustzijn van de helende kracht van sport te vergroten.’’

Dichter bij huis kreeg hij zelfs zijn gehandicapte buurvrouw aan het sporten. ,,Ze doet nu mee aan online wedstrijden.” Bovenal investeerde hij veel tijd in de relatie met zijn familie. ,,Deze reis heeft echt een enorm positief effect gehad. Ik ben een alleenstaande ouder en een van mijn kinderen, Archie, is verstandelijk gehandicapt. Ik stel ook doelen voor hem, samen met hem. Ik wil mijn zoon laten zien dat je je doelen kunt bereiken, wat er ook gebeurt. Mijn lieve jongen zat op een school voor speciaal onderwijs, maar het is ons gelukt om hem in september naar een reguliere school te krijgen.’’

Zijn zus schudt het hoofd, is duidelijk trots. ,,Jules is nu zo’n ander persoon geworden. Heerlijk. Hij is enorm gepassioneerd over de geweldige reis die hij de laatste jaren heeft afgelegd, praat nu soms zelfs een beetje teveel’’, lacht ze. ,,Hij helpt anderen én zichzelf vooruit. Ik heb hem op zijn dieptepunt gezien, en hij zit nu echt weer op de top van de berg. De fysieke trainingen hebben hem zo goed gedaan, het is verbluffend om te zien. En heel erg fijn natuurlijk. Voor mij, de rest van de familie, maar ook voor vrienden en buren. Het is jarenlang enorm moeilijk, zeg maar bijna onmogelijk, geweest om hem te helpen. Maar nu kan hij het allemaal zelf weer af. Hij is echt een ander person, zo gefocust, zo actief.’’

Marysia ging mee naar de trials in Bath. ,,Ik heb daar kunnen zien wat sport betekent voor al die soldaten en veteranen. Het is echt inspirerend om ze, met al hun fysieke en mentale beperkingen, bezig te zien.’’

Jules is blij dat ,,ze zich niet meer zoveel om mij hoeven te bekommeren.’’ Vader, moeder, andere familieleden; ze kijken allemaal uit naar Jules’ deelname in Den Haag. ,,Mijn zus gaat mee, ze zal me ook helpen met de verzorging van Archie en zijn jongere broer Alfie. Het zal een uniek ervaring zijn, voor mij, maar ook voor mijn geliefden. Zij hebben mij allemaal gezien toen ik op een enorm donkere plek zat, ze hebben me operatie na operatie zien doormaken. Ze hebben me in bed en in de rolstoel gezien. En ze zien me nu. En beseffen dat er, in elke situatie, dus licht is aan het eind van de tunnel.’’

Meer Nieuws

Indrukwekkende week in Den Haag trekt bijna 100.000 bezoekers

Indrukwekkende week in Den Haag trekt bijna 100.000 bezoekers

Duurzaamheid belangrijk thema tijdens én na Invictus Games Den Haag

Duurzaamheid belangrijk thema tijdens én na Invictus Games Den Haag

Een geel bankje

Een geel bankje