Invictus Games Nederland

Als volgend voorjaar (16-22 april 2022) de Invictus Games dan toch écht plaats gaan vinden in Den Haag is het bijna zes jaar geleden dat Conny Wenting en Mart de Kruif samen voor het eerst het idee bespraken om het evenement naar Nederland te halen. ,,Ons enthousiasme is, ook tijdens de pandemie, nooit vervaagd. We kijken er steeds meer naar uit.”

Conny Wenting en Mart de Kruif, respectievelijk CEO en voorzitter van Invictus Games 2020 Den Haag, zijn de drijvende krachten achter het evenement voor fysiek en mentaal gewonde militairen. Ze moesten zowel in 2020 als 2021 het dappere besluit nemen om de Invictus Games uit te stellen. ,,Dat was niet eens zo’n moeilijke kwestie, je stelt bij een evenement als dit de sporter, en zijn of haar familie en vrienden centraal. Kan het evenement voor die groep niet op een normale manier verlopen, dan moet je het niet willen.”

Het uitstel heeft, hoewel het natuurlijk met name voor de sporters onzekere en daarmee verwarrende tijden waren, ook een positief bijeffect gehad. ,,We hebben de extra tijd goed benut, het programma is alleen nog maar verdiept. We hebben het idee dat de Invictus Games in april 2022 nog meer impact zullen hebben, dat de legacy nog groter wordt. We gaan volgend jaar nog mooiere dingen doen dan we al in gedachten hadden.”

Straks meer over die plannen, eerst gaan we terug in de tijd. Eind 2016 trokken Conny Wenting, strateeg en coach, en luitenant-generaal b.d. Mart de Kruif, nadat het idee tijdens een diner ter sprake was gekomen, de stoute schoenen aan. Ze legden contact met de Invictus Games Foundation in Londen en inventariseerden hoe hun kansen lagen om het evenement naar Nederland te halen.

Hoe is het ooit begonnen, waar kwam het idee vandaan?

Conny: ,,Ik leerde Mart kennen toen ik in 2016 op Nyenrode Business Universiteit een programma sportleadership, voor een groep mensen uit de topsportomgeving, gaf. Ik zocht iemand die een inspirerende pitch over leadership in combat kon geven, en kwam zo bij Mart terecht. Hij had voor zijn voordracht Jaaike Brandsma meegenomen. Zij was bij een zelfmoordaanslag in Afghanistan een been verloren en had tijdens haar revalidatieproces meegedaan aan de Invictus Games, waar ze het kogelstoten won. In Rio deed ze als zitvolleybalster mee aan de Paralympische Spelen. Haar verhaal inspireerde enorm, en zette me aan het denken. Daarover heb ik het aan het eind van het jaar met Mart ook tijdens een etentje gehad. Bij die gelegenheid stelde ik hem de vraag: zullen wij de Invictus Games naar Nederland halen? Waarop hij, zonder een zweem van arrogantie overigens, zei: ‘Waarom niet. Als ons het niet lukt, dan lukt het niemand.’”

Jullie hebben toen contact gezocht met de Invictus Games Foundation en hadden eerst geen succes.

,,Dat klopt. Er bestond aanvankelijk in Londen het idee eenmalig de Invictus Games te organiseren, daarna ging het balletje rollen en volgden succesvolle edities in Canada, Amerika en Australië. Met nog een laatste, vijfde editie, in Londen, zou de cirkel in hun ogen wel rond zijn. Wij hadden daar andere ideeën over, zagen het idee van sport als onderdeel van de revalidatie enorm zitten. Dat had eeuwigheidswaarde, moest blijven bestaan, vonden wij. Desnoods pikken we het zelf wel op, hier in Nederland, heb ik gezegd. Gelukkig kwam eind 2017 de boodschap dat we toch nog eens mochten komen praten in Londen. Begin 2018 hebben we een goed gesprek gehad en bleek dat we een bid mochten uitbrengen. Dat moest echter wel snel ingeleverd worden. Direct na dat gesprek doken Mart en ik een Londense pub in en zijn we gaan appen, bellen en mailen met heel wat mensen in ons netwerk.”

Mart: ,,Drie dolle weken volgden. Ik was ondertussen aangetreden als voorzitter van het comité 75 jaar vrijheid en we hadden al duidelijk voor ogen dat die link met de Invictus Games prachtig zou zijn. In die drie weken zijn er al tientallen plannen en plannetjes bedacht, zijn we het hele land doorgescheurd en hebben we heel Nederland aan de telefoon gehad. We moesten overal garantiestellingen zien te krijgen, bijvoorbeeld van de NOS horen dat ze de Invictus Games in beeld zouden brengen. En we konden niet zonder de steun van de minister-president. Mark Rutte was direct enthousiast, mandateerde Defensie. Al zulke zaken in Nederland binnen drie weken regelen, en binnen die termijn dan ook nog een bidbook samenstellen, dat is niet niks. Maar het was enorm inspirerend.”

Conny: ,,Wat opviel is dat we daarna eigenlijk niet eens meer zo heel hard hebben moeten trekken en duwen, dat we vooral moesten remmen.”

Als je geweten had, dat daarna nog een lange weg zou volgen, met zelfs twee keer uitstel, waren jullie er dan aan begonnen?

Conny: ,,Zeker wel. Dat het een bumpy road was, nou en. We doen het voor het goede doel. Dit is een ontzettend dankbare klus. Je wilt niets liever dan onderdeel zijn van, en een positieve bijdrage kunnen leveren aan, het herstelproces van een hele groep militairen.”

Al snel hadden jullie voor ogen hoe de invictus Games in Nederland eruit zouden moeten komen te zien.

Conny: ,,Zeker. We hadden al snel besloten om te gaan werken met het sportmarketingbureau TIG, dat een enorme expertise in het organiseren van grote evenementen heeft. Samen waren we er snel uit dat het om een uniek evenement draait, dat je daar veel creativiteit in moet stoppen. En dat je, meer nog dan bij welk toernooi, de sporter centraal moet stellen. We merkten bij andere edities dat de soms grote afstanden tussen de diverse accommodaties wat aan de sfeer afdeden. Het gaat natuurlijk om een relatief beperkt aantal sporters, dat verdrinkt als het park te groot is. Daarom hebben we al snel besloten alles te concentreren op het Zuiderpark in Den Haag. Ik weet nog dat we, na de eerste contacten in Londen, meteen naar het Zuiderpark zijn gereden en concludeerden dat we niet verder hoefden te zoeken. Een compact evenement, dat is altijd onze insteek geweest. Daarbij hebben we bovendien in gedachten gehouden dat je voor de deelnemers niets moet uithalen dat hun herstelproces in het gedrang brengt. Een vuurwerk organiseren, terwijl je weet dat een groot deel van de deelnemers daar slechte gevoelens bij krijgt, past niet. Nee, dan kan je beter een losse, festivalachtige vibe op het Zuiderpark nastreven.”

Daarbij is aan de deelnemer, family & friends, maar ook aan de ‘gewone’ toeschouwer gedacht.

Conny: ,,Zeker, dit moet voor iedereen ook een leuk dagje uit worden. De Invictus Games zijn een evenement met een nadrukkelijk maatschappelijk karakter. Het laat zien dat sport een prachtig en krachtig onderdeel is van een revalidatieproces, elk onderdeel toont de veerkracht en flexibiliteit van de deelnemers. Zij zijn niet zielig, maar juist zo krachtig.’’

Mart: ,,Maar je kunt nog zoveel meer laten zien. Zoals: wat doet Defensie nu eigenlijk? Wat zijn veteranen? En hoe draagt een instituut als het leger bij aan de vrijheid en vrede. Die vrijheid komt niet voor niets. Er zijn mensen die offers brengen voor die vrijheid, onze vrijheid. Zij betalen daar soms een prijs voor. Dat zij, en hun naasten, op een evenement als de Invictus Games, een stap zetten in hun herstel, is mooi om te zien. Het laat zien dat de weerstand van de mens eigenlijk onbegrensd is.”

Conny: ,,Als je dat alles weet te verenigingen op één complex, en niet met een hele reeks venues, kun je er volgens ons ook nog eens het typisch Nederlandse woord ‘gezellig’ op plakken.”

Kregen jullie het verhaal van de Invictus Games, wat toch een sportevenement is met een zeer specifieke doelgroep en opzet, makkelijk uitgelegd?

Conny: ,,Naamsbekendheid voor de Invictus Games genereren, dat is natuurlijk wel een belangrijk punt. Pas daarna kan je ook awareness creëren. Vanzelfsprekend kenden ze het verhaal bij het Ministerie van Defensie, maar het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport was ook één van de founding partners. Daar, en op een aantal andere plekken, hebben we nog eens nadrukkelijk aangetoond wat een maatschappelijke impact de Invictus Games hebben. Vanaf 9 mei 2019, de dag dat Prins Harry hier was en we nog een jaar voor de aanvankelijke datum zaten, werd dat overigens wel een stuk makkelijker.”

Mart: ,,Het is vooral belangrijk dat je voorkomt dat de mensen het over wereldrecords, over toptijden, over winnen gaan hebben, als ze het over de Invictus Games hebben. Dat is ook precies wat dit evenement anders maakt dan de Paralympics. De sportprestaties op de Invictus Games zijn relatief, niet absoluut. Het gaat er niet om dat je het wereldrecord bankdrukken probeert te verbeteren, het gaat erom dat je – als je 50 kilo haalt bij bankdrukken – gelukkig bent met je prestatie. Als je voor het eerst in je leven die 50 kilo haalt, en je doet het beter dan in de trainingen, dan heb je je doel bereikt. Wat een groot verschil met de Paralympics is, is dat bij de Invictus Games naast de fysiek gewonden ook veel mentaal gewonden hebt. Dat heeft een impact, op iedereen. Maar pas op hè, eenmaal in de ring, op het veld, dan zijn het allemaal sporters. Daar zijn ze heel serieus in, heel consciëntieus mee bezig. Overigens, er worden in sommige gevallen ook – in de terminologie van topsport – topprestaties genoteerd, er sneuvelen tijdens Invictus Games weleens paralympische records. Maar dat is niet de essentie. Het gaat erom jezelf te overwinnen en dat te doen in een omgeving die jou niet afrekent op wie je bent, maar die je waardeert om wie je bent. Het is voor ons belangrijk dat alle deelnemers zich thuis voelen en dat ze het idee hebben dat iedereen begrijpt wat ze eventueel onder de leden hebben en waarom ze op de Invictus Games zijn.”

Wat altijd terugkomt, is dat camaraderie, kameraadschap, zo’n grote rol speelt, bij en in aanloop naar de Invictus Games.

Conny: ,,Op de Invuictus Games kan je de snelste op de 50 meter in het zwembad zien terugzwemmen naar degene die nauwelijks de overkant weet te halen en hem of haar ondersteunen. Dat zijn dé momenten, waar je jaren later nog aan terugdenkt.”

Mart: “Feitelijk zou camaraderie in het leger niet uniek moeten zijn, het zou voor ons allen moeten gelden. Wel is het zo dat in het leger je vanaf de eerste dag leert dat de groep belangrijker is dan jezelf. Dat kan ook niet anders. Als jij, om het simpel te zeggen, je leven in de waagschaal stelt om een opdracht uit te voeren, moet je er wel van op aan kunnen dat je door de rest wordt gered als je gewond raakt. Je moet blindelings op je buddies kunnen vertrouwen. Die stelregel, dat je eerst iets ‘aan het team geeft’ voor je er iets voor terug krijgt, zie je zich ook tijdens de Invictus Games, tussen de diverse delegaties, ontrollen. Bij de landenopkomst tijdens de openingsceremonie is ieder land nog op zich, maar dat zie je tijdens de week volkomen vervagen. Dan zie je dat kameraadschap ook over de grenzen gaat, dat zij die dezelfde ervaringen hebben die graag met elkaar delen. Dat levert een unieke setting op.”

Conny: ,,Die loyaliteit, dat is als buitenstaander echt prachtig om te zien. Ik heb een businessachtergrond en zie dat veel te weinig om mij heen.”

Meer Nieuws

Digital event week

Digital event week

H.K.H. Prinses Margriet doopt officiële Invictus Games Den Haag 2020 Tulp

H.K.H. Prinses Margriet doopt officiële Invictus Games Den Haag 2020 Tulp

Invictus Games ook voor Hagenaren met beperking

Invictus Games ook voor Hagenaren met beperking