Gehaakte kroontjes en vlaggetjes zorgen voor verbondenheid bij deelnemers Invictus Games

Gehaakte kroontjes en vlaggetjes zorgen voor verbondenheid bij deelnemers Invictus Games

 

Alle deelnemers, hun familieleden én de vrijwilligers krijgen tijdens de Invictus Games van 2020 een oranje kroontje en een rood-wit-blauw vlaggetje opgespeld. De haakwerkjes zorgen voor verbroedering, ze maken er straks in Den Haag – zichtbaar én voelbaar – één grote familie van. 

Door Edward Swier    

Op de eettafel bij Alie en Gerrit Zoet staat een flinke plastic krat. Vol met gehaakte vlaggetjes. Rood-wit-blauw. Ernaast een mandje vol oranje kroontjes. Hoeveel het er zijn, Alie heeft geen idee. Een middagje tellen staat, eind 2019, al ingepland. ,,We kunnen voorlopig nog wel even voort’’, weet ze. Het is nog geen 2020. De Invictus Games, van 9 tot 16 mei 2020, zijn nog een klein jaartje weg. ,,Maar in december willen we toch echt het merendeel af hebben, het mag niet zo zijn dat we in tijdnood komen’’, klinkt het in de gezellige Elburgse huiskamer.

Alie Zoet is wat in de volksmond inmiddels de opper-haakmoeder is gaan heten. In aanloop naar de Invictus Games van Den Haag – het internationale sportevenement voor fysiek en/of mentaal gewonde (ex-)militairen – streeft ze, met tal van andere vrijwilligers, ernaar om zo’n drieduizend oranje kroontjes en rood-wit-blauwe vlaggetjes te haken. Zodat straks alle deelnemers, hun familieleden en vrijwilligers tijdens het evenement letterlijk een teken van herkenning opgespeld krijgen. ,,Verbroedering, dat is zo belangrijk.’’

Het idee

Het idee is niet nieuw, dat erkent ze grif. ,,We kregen in 2018 als Nederlandse afvaardiging bij de ontvangst in Australië allemaal een gehaakte bloem.’’ Alie Zoet, ervaren doe-het-zelfster, dacht meteen: ‘Maar dat kunnen wij straks toch ook’. Het was zomaar een opmerking, zoals je die wel vaker maakt. Maar Alie besloot ,,na A ook B te zeggen’’. En dus is de moeder van Alina Zoet sinds begin dit jaar flink in de weer met de haaknaald. En coördineert ze de inzet van anderen.

Ze stuurde al menig pakketje – met vier kleuren haakkatoen en een stel speldjes – door heel Nederland. Diverse moeders van Invictus-deelnemers haken mee. Ze kreeg via de post ook al heel wat gehaakte broches terug. ,,We hebben er tussendoor ook al een flink aantal alweer uitgereikt. Het is zo’n succes. Toen de Nederlandse afvaardiging van de Invictus Games een tijdje terug bij Mark Rutte op bezoek was, zijn ze daar ook opgespeld en uitgedeeld. En inmiddels is besloten om in 2020 niet alleen de deelnemers en hun familie, maar ook alle vrijwilligers, de haakwerkjes aan te bieden. Of dat teveel gevraagd was, nou nee natuurlijk’’, lacht Alie Zoet. ,,Dan gaan we gewoon toch wat langer door.’’

Invictus Games Sydney 2018

Ze laat deze middag regelmatig een glimlach zien. Terwijl Alie Zoet en haar man Gerrit toch ook flinke zorgen hebben gekend. Hun dochter Alina legde, na uitzending naar Kosovo in 1999, een mentaal lange weg af. Ze liep er PTSS op en kampt tot op de dag van vandaag met de gevolgen daarvan. Zeker, het gaat de laatste tijd een stuk beter, maar als ouders blijf je altijd bezorgd over je kinderen, en zeker als die zoveel naars hebben meegemaakt. Dat de Invictus Games op het pad van dochterlief en ouders zijn gekomen, wordt in Elburg echter als zeer positief ervaren.

De familie Zoet denkt nog dagelijks terug aan de tijd in Sydney, en is mede daarom ook zo enthousiast over de komst van het evenement naar Den Haag. Dat ze zich in aanloop naar 2020 nuttig kunnen maken, en straks ook tijdens de Spelen zelf een rol kunnen vervullen, geeft extra veel voldoening. ,,We weten wat Sydney ons en Alina heeft gebracht, dat geluk gunnen we anderen straks in Den Haag ook.’’

Alie en Gerrit waren enorm geroerd door de trip naar Australië. Dat was ook terug te zien in een filmpje dat ter plekke door Defensie werd gemaakt, en waarin ze vertelden over de lange weg die hun dochter sinds haar uitzending naar Kosovo in 1999 had afgelegd. ,,Dat verhaal kwam uit ons hart. En dat ik een traan moest laten, was misschien voor anderen verrassend. Feit is dat het filmpje een dag later al 17.000 keer bekeken was, en ik er nu nog over wordt aangesproken. Dat is mooi, dat je mensen weet te bereiken met je verhaal’’, aldus Gerrit.

PTSS

Terwijl zijn vrouw, ook tijdens het gesprek, laat zien hoe je nu zo’n oranje kroontje haakt, vertelt hij bedachtzaam het verhaal dat eind jaren negentig begint. Dochterlief wilde, ze had zojuist een MBO-studie afgerond, tot verrassing van de familie het leger in. Het was de tijd van de Balkan-oorlog, in 1999 volgde uitzending naar Kosovo. De gebeurtenissen ter plekke kan ze, eenmaal weer thuis, maar moeilijk verwerken. ,,Ze had veel eerder de gelegenheid moeten krijgen om erover te praten.’’ Er komen privé-besognes, waaronder een scheiding, bij. Het leidt, in 2009, tot opname in een PTSS-kliniek. Ook dat brengt niet de verlichting.

Maar het laatste jaar gaat het wel echt steeds beter met Alina. De Invictus Games hebben deels heilzaam gewerkt, nadien ging ze met Beau van Erven Dorens, die een tv-serie over (ex-)militairen maakt, op ‘de coachingsreis van haar leven’ naar het Noorse Lysefjord en startte ze met traumaverwerking in Bilthoven. Alie: ,,Het gaat nu lekker met haar en haar gezinnetje.’’

Alina kan nu, zegt ze zelf ook op haar Facebook, ineens zoveel meer van het leven genieten: ,,De mensen om mij heen, mijn Invictus-familie, zien ineens een heel andere Alina.’’

De Invictus-familie is hecht. Ze trainen samen, maar praten ook vooral samen. Er is een gezamenlijk doel: deelnemen aan de Invictus Games én herstellen. Alie: ,,Dat praten is belangrijk. Er zijn dingen waar je het thuis moeilijk over hebt, maar die je met hulpverleners en lotgenoten wel kunt bespreken.’’

Doorzettingsvermogen

In aanloop naar de Games van Sydney werden vanuit Defensie diverse open trainingen en familiedagen bij het Militair Revalidatie Centrum Aardenburg in Doorn georganiseerd. Alie Zoet: ,,We waren al een paar keer bij de open trainingen en familiedagen geweest en hadden daardoor ook wel een beetje een idee wat de Invictus Games nu eigenlijk inhielden. Alina trainde in Doorn onder meer voor de onderdelen waarbij ze in Australië meedeed, het powerliften, indoorroeien en rolstoelbasketbal. Toen ook kregen wij natuurlijk al wel duidelijk mee wat voor leed er voor de meesten achter zat. Maar ook hoezeer ze elkaar steunen, hoe ze op elkaar konden bouwen.’’

Gerrit vult aan: ,,Maar toen we eenmaal in Sydney waren aangekomen, raakten we wel enorm onder de indruk. Het gaat bij de Invictus Games echt om het oude olympische principe: meedoen is belangrijker dan winnen. Tuurlijk, je doet wel je best om een goede prestatie neer te zetten, maar je toont – ook als publiek – respect voor alle deelnemers. Als je al die sporters uit al die landen ziet, dat doet wat met je. Omdat je ook ziet wat voor handicaps ze hebben, omdat je begrijpt dat ook van hen er heel wat PTSS hebben opgelopen…Al dat doorzettingsvermogen, dat is echt indrukwekkend.’’

De Invictus Games naar Den Haag

Het werkte heilzaam voor de familie Zoet. Gerrit: ,,Je praat bij die gelegenheid met zoveel mensen. Met andere vaders en moeders, met broers en zussen. Met sporters zelf. Uit Nederland, maar ook uit het buitenland. Als je al die verhalen hoorde…. Mijn ogen zijn er open gegaan, ik heb daar ook echt geleerd er beter mee om te gaan. Je gaat het allemaal, en ook je eigen dochter, beter begrijpen. Daarom ook zijn we er zo trots op dat de Invictus Games nu naar Nederland komen.’’

Alie: ,,Ik hoop echt dat er heel veel mensen naar het Zuiderpark komen, ze verdienen het. Iedereen zou moeten zien hoeveel doorzettingsvermogen deze mensen hebben, dat is echt bewonderenswaardig.’’

Meer Nieuws

Hoofdsponsors eredivisieclubs staan op voor Invictus Games Den Haag 2020

Hoofdsponsors eredivisieclubs staan op voor Invictus Games Den Haag 2020