Fenna en haar Family & Friends

Family & Friends. Ze staan het dichtst bij de deelnemers aan de Invictus Games. Zagen ze op hun slechtste momenten, gaven de duwtjes op het moment dat het nodig was. En luisterden. Of stimuleerden. Juist wat dan nodig was. Als straks, in april de Invictus Games, in Den Haag worden gehouden zijn ze er ook bij, om hun geliefden te steunen. Wij maakten een serie met Invictus Games-deelnemers en één of meerdere van hun Family & Friends. In deze aflevering: Fenna Geugjes, haar partner Bertine en goede vriendin Saskia.

Door Edward Swier

Fenna Geugjes (nu 31, maar 32 tijdens de Invictus Games) basketbalt al haar hele leven. Waar ze in haar jeugd altijd alleen met een sporttas op pad ging, moet er tegenwoordig echter ook een rolstoel mee naar de zaal. Ze merkt dat het voor anderen nog weleens ongemakkelijk is, als ze tussen neus en lippen door vertelt dat ze – zowel met haar maatjes van het Nederlandse Invictus Games-team als in clubverband bij BV Hoofddorp – aan rolstoelbasketbal doet. “Terwijl het voor mijzelf helemaal geen issue is. Ik basketbalde eerst gewoon, maar kan nu niet meer rennen en springen. En dus gebruik ik nu een rolstoel. Waar anderen dat zouden kunnen zien als een beperking, betekent die stoel voor mij juist vrijheid. Ik kan doen wat ik leuk vind.”

Geugjes’ leven veranderde abrupt toen ze in 2015 bij een parachutesprong gewond raakte. Haar werk bij de Koninklijke Marine werd plots te belastend, want langdurig staan, rennen en veel lopen kost haar, ook na enkele operaties, veel moeite. Ze liep door de klap een blijvende beperking aan haar enkel op. Bovendien zorgde de onzekerheid en fysieke ellende mentaal voor problemen. Fenna raakte in depressie, daarna kwam ook nog eens gehoorverlies aan het licht. “Dat versterkte de depressie nog eens.”

Haar partner Bertine: “Het ging in 2018 en 2019 echt heel erg slecht met Fenna. Ze werd heel depressief nadat ze haar been min of meer verbrijzeld had. Er was één groot, zwart gat. Fenna had niet het idee dat er nog iets überhaupt zin had, werd een emotieloze zombie. Maar, nu – een paar jaar later – gaat het supergoed. We hebben ons huis laten verbouwen, zitten er deze winter weer lekker warmpjes bij. En krijgen samen een baby. Fenna is bovenal weer de oude. Of eigenlijk: de nieuwe oude. Want ze geeft nu veel beter haar grenzen aan.”

Vriendin Saskia ziet zo nu en dan via social media op haar telefoon foto’s voorbijkomen, en dus ook van Fenna. “Wat me altijd opvalt als ik foto’s uit die tijd zie, dat je ziet dat de sprankeling in haar ogen ontbreekt. En dat terwijl ze daarvoor juist zo’n spontane blik had. Inmiddels kan ik me echter al bijna niet meer voorstellen dat er een tijd was dat het minder ging. Het licht is terug, ze heeft de vrolijkheid weer helemaal teruggevonden.”

Het is volgens alle drie mede te danken aan Fenna’s kennismaking met de Invictus Games dat het weer beter gaat. “Het was in ieder geval wel één van de puzzelstukjes. Ook de mensen om mij heen hebben uiteindelijk natuurlijk toch een rol gespeeld, net als de therapie.”

Al revaliderend bij Defensie kreeg ze de suggestie eens mee te doen met een basketbaltraining. Bertine: “Ik weet nog wel dat ze dat raar vond, dat ze haar daar voor vroegen. Maar na de eerste training was ze al helemaal om.”

Fenna: “Ik had, na dat ongeluk, al zo vaak in dat revalidatiecentrum gezeten… De operatie was niet in één keer gelukt, er volgden er nog een heel stel. Daardoor kon ik ook niet bij de Marine blijven, ik ben daarna een civiele baan gaan doen als verpleegkundige. Maar al dat lopen, dat lukte eigenlijk ook niet meer. Toen ik mijn fysieke grenzen bereikt had, knakte er mentaal wat. Zeker toen ook nog bleek dat ik niet meer zonder hulpmiddelen goed zou kunnen horen. Ik kwam terecht bij de GGZ-instelling die aan Defensie is verbonden. Daar werd ik op een gegeven moment gestimuleerd om toch weer eens te gaan sporten, kreeg ik de suggestie te gaan kijken of rolstoelbasketbal iets voor me was.”

Terug bij die oude liefde, basketbal, vond Fenna de lol in kleine dingen ook weer terug. Dat ze in beeld kwam om mee te gaan doen aan de Invictus Games in eigen land was een stimulans. “Ik kreeg een doel om aan te werken, een stip aan de horizon waar ik kracht uit haalde.”

Ondertussen luisterden Bertine en Saskia vooral naar de met zichzelf worstelende Fenna. “Je hoopt dat je wat kunt bijdragen”, zegt Saskia. “Maar dat is soms natuurlijk ook best lastig. Probeer, als je alles heel zwaar vindt, het normale leven maar eens op te pakken. We hebben er wel vanaf het begin goed over kunnen praten. Maar, je wilt ook niet dat het alleen maar zware gesprekken worden. Dus maakten we, als dat ging, wel wat grapjes en, als het nodig was, vloeide er ook heus wel een traan. Al met al ben ik vooral heel erg trots op die twee. Het is natuurlijk ook voor Bertine heel zwaar geweest. En ik ben trots op Fenna, dat ze doorzettingsvermogen heeft getoond. Al met al is onze vriendschap wel een stukje hechter geworden.”

Bertine erkent dat het “een superheftige tijd” is geweest. “Fenna zat echt wel in een heel diep zwart gat, was er niet zomaar uit te halen. Ik ben blijven zeggen dat ik om haar gaf, dat het goed was. En ik ging natuurlijk ook mee naar alle therapie- en doktersafspraken. Je doet alles om te zorgen dat iemand zich beter gaat voelen.”

Fenna: “Ik kon, eerst vanwege mijn been en later vanwege mijn mentale toestand, inderdaad niet autorijden. Bertine reed, altijd. En ging later ook mee naar de Invictus-trainingen. Ze heeft zelfs nog een tijdje meegebasketbald. Dat vond ik heel bijzonder. Tuurlijk, op dat moment was het praktisch dat ze me hielp, maar nu zie ik natuurlijk vooral in hoe bijzonder fijn het was dat ze achter me stond, er voor me was en er tijd en liefde in stak.”

Dat de Invictus Games tot twee keer toe werden uitgesteld, raakte de hele Invictus-familie. En had vanzelfsprekend ook op Fenna een flinke impact. Zo vindt ze het echt jammer dat sinds het uitbreken van de Covid-pandemie het basketbalteam nooit meer compleet bijeen was. “We hebben, in de periodes dat er geen lockdown was, wel weer kunnen trainen, maar zijn nooit meer allemaal bijeen geweest.”

Dat ze ook gevraagd werd om aan het zwemmen mee te doen op de Invictus Games zorgde ervoor dat Fenna over nog een drempel stapte. “Mijn gehoorapparaat is niet waterdicht, dus dat moet ik uit doen. En in zo’n galmend zwembad versta je dan meteen helemaal niks meer. Ik moest leren erop te vertrouwen dat ik ook zonder kon.”

De pauze die intrad door de pandemie zorgde aan de andere kant ook voor rust. “Ik vond het soms best lekker dat ik een tijdje niks hoefde. Dat was misschien wel het laatste zetje richting herstel. Ik heb nu echt de balans gevonden, het gaat heel goed met me. Ik ben inmiddels ook weer aan het werk, doe IT-werk in het ziekenhuis.”

In april gaat Fenna dan ook vol enthousiasme naar de Invictus Games. Bertine en Saskia zijn haar Family & Friends. “We kijken er echt naar uit. Ik vind het extra leuk omdat ik de andere spelers van het rolstoelbasketbalteam inmiddels ook ken”, aldus Bertine.

Saskia wacht die week trouwens nog een extra taak… “Ik deel dan in Den Haag een hotelkamer met Bertine. En dat gaat bijzonder zijn. En extra leuk. Want dan is hun baby er inmiddels. Kan ik mooi een weekje stand-in zijn voor Fenna.”

Meer Nieuws

Vanessa en haar family & friends

Vanessa en haar family & friends

Akhmed en zijn Family & Friends

Akhmed en zijn Family & Friends

Nog 100 dagen tot de Invictus Games Den Haag 2020

Nog 100 dagen tot de Invictus Games Den Haag 2020