Alles over sport #8 – Indoor roeien

  -  

Tot onze spijt kunnen ook, als gevolg van de Covid-19 pandemie, in 2021 de Invictus Games niet doorgaan. Maar, we komen terug! In 2022 worden de Invictus Games alsnog gehouden. En tot die tijd zullen we er, met zijn allen, het beste van maken. De sporters van de deelnemende landen die geconfronteerd zijn met uitstel van het evenement blijven, met steun van ons allen, wel in training voor hun favoriete sporten. Ook de komende maanden zullen we op deze plek telkens een sport uitlichten, aan de hand van gesprekken met Invictus-deelnemers. Voor aflevering 8, die over indoor roeien gaat, spraken we met Stacey Adam (Nieuw-Zeeland), Mark Lind (Denemarken), Marius Canuci en Catalin Olteanu (beiden uit Roemenië).

Door Edward Swier

Sport als medicijn

Voor Mark Lind was het een logische keuze. Als hij aan de Invictus Games mee zou gaan doen, dan wilde hij ook gaan indoor roeien. Met een zwaarwegende reden: ,,Omdat het de zwaarste van alle sporten is. Het ziet er allemaal niet zo ingewikkeld uit, maar je kan jezelf bij het roeien echt tot het maximale dwingen. Dat is belangrijk voor mij. Ik wil mezelf trainen om met stress in mijn lichaam om te gaan, dat is onderdeel van mijn herstelproces’’, aldus Mark, die na een uitzending naar Afghanistan in 2009 ziek werd en PTSS bleek te hebben.

,,Indoor roeien is, en dat vind ik ook belangrijk, een enorm sociale sport. Je kunt samen trainen met anderen, ongeacht hun leeftijd, geslacht en fysieke toestand. Dat is best bijzonder voor een individuele sport. Het betekent ook dat je, onder normale omstandigheden, redelijk eenvoudig iemand vindt om mee te trainen.”

Die omstandigheden waren de laatste tijd natuurlijk allesbehalve normaal. ,,Ik roeide voor de pandemie tot zes keer per week, en vorig jaar in de lente – toen nog in aanloop naar de Invictus Games – zelfs nog wel wat meer. Toen de Invictus Games voor de eerste keer werden uitgesteld, ben ik minder gaan trainen. Ik doe enkele keren krachttraining per week, en roei zo nu en dan. Het frustreert me vooral dat ik niet met anderen kan trainen, ik mis het gezelschap en de sociale contacten. Ik train nu vooral thuis, waar ik een roeimachine heb, met mijn vriendin”, aldus de 34-jarige Deen, die op hoog niveau voetbalde.

,,Sport heeft altijd een belangrijke rol in mijn leven gespeeld. Ik voetbalde en ben ook trainer geweest. Ik heb ook ijshockey gespeeld. Ik genoot altijd van de opwinding richting een wedstrijd, was écht voldaan als we wonnen. Maar ook het fysieke deel, het man-tegen-man-gevecht in de wedstrijd, sprak me aan. Op de invictus Games doe ik niet alleen aan het roeien mee, maar zwem ik ook. Ik ben beter in roeien, maar vind het zwemmen eigenlijk leuker. Als ik zwem kan ik al het andere uitschakelen en kom ik in een soort van zen-modus. Ook de kleine technische details, die maken dat je beter en vooral sneller zwemt, vind ik interessant.’’

,,De techniek van het roeien is op zich niet heel moeilijk. Maar het is wel lastig om de diverse fases perfect uit te voeren. Indoor roeien lijkt best veel op roeien op het water, het voelt qua bewegingen hetzelfde aan. Ik werk vooral veel aan mijn mobiliteit, hetgeen met mijn lichaam best lastig is. Ik heb al met al wel veel baat van het roeien. Het geeft me de mogelijkheid los te komen van het dagelijkse leven, even aan iets anders te denken. Ik probeer me te focussen op iets anders dan stress. Dankzij de endorfine die vrijkomt verdwijnt de stress een beetje. Sport is belangrijk om met mijn ziekte om te kunnen gaan, het zorgt ervoor dat ik fysiek en mentaal beter met situaties om kan gaan. Sport is mijn medicijn. Mijn trainingen zorgen ervoor dat ik geen echte medicijnen hoef te slikken”, zegt Mark, die graag naar Nederland komt voor de Invictus Games. ,,Dat het evenement is uitgesteld is wel een ding voor mij, ik probeer daar mee om te gaan. De Invictus Games zijn een beetje naar achteren gedrongen in mijn gedachten, maar als je me er zoals nu naar vraagt heb ik er wel zin in.”

Haat-liefdeverhouding

Ze is eerlijk: het was geen liefde op het eerste gezicht. ,,Ik heb de roeimachine altijd gehaat. Ik kon me er nooit langer dan vijf minuten toe zetten’’, aldus Stacey Adam, die al 17 jaar in dienst is van de Royal New Zealand Air Force als Medic. Sinds juni 2018 is haar leven op de kop gezet. Toen ze wakker werd kon ze niet langer een coherent verhaal vertellen, het gevolg van een hersentumor. Een operatie was noodzakelijk, maar verbeterde niet alles voor Stacey. ,,Zowel fysiek als mentaal was het lastig. Ik raakte mijn zelfvertrouwen kwijt en was bang om de deur uit te gaan. Zelfs naar de supermarkt gaan was een opgave, omdat ik bang was dat mensen een gesprek zouden beginnen en dat ik niet in staat zou zijn een antwoord te geven op eenvoudige vragen. Ik was angstig dat mensen me anders zouden behandelen, durfde geen nieuwe mensen te ontmoeten.”

De situatie veranderde ten goede toen Stacey zich kon gaan voorbereiden op deelname aan de Invictus Games. ,,Sport was altijd belangrijk in mijn leven, maar ik was het vertrouwen een beetje verloren. Dankzij mijn betrokkenheid bij de Invictus Games is dat ten goede gekeerd, durf ik weer nieuwe dingen aan. Na mijn operatie durfde ik bijvoorbeeld niet naar de fitnesszaal, omdat ik me schaamde dat ik niet fit was. Ik was bang dat ik mensen niet herkende, of iets raars zou zeggen.

Invictus heeft me echter geleerd dat te accepteren, ik richt me nu op het heden en kijk hoever ik gekomen ben sinds mijn operatie. In tweeënhalf jaar tijd ben ik enorm vooruitgegaan.

Ik kon eerst niet eens naar mijn waslijn lopen, maar heb inmiddels de virtuele Londen Marathon gelopen.”

,,Hoewel ik als gezegd niet echt een fan van roeien was, heb ik er inmiddels een haat-liefdeverhouding mee. De techniek heb ik aardig onder de knie, nadat ik een paar You Tube-filmpjes met handige tips had bekeken. Ik word fysiek uitgedaagd, het is zowel goed voor mijn spieren, mijn hart als ook voor mijn hersenen. Het is vooral een enorm mentaal spelletje, en daar houd ik van. Het is prettig dat ik kan zien waar ik sta, dat ik mezelf uit kan dagen zonder daarvoor een wedstrijd met een ander aan te moeten gaan. Soms wil ik stoppen maar ga ik door omdat ik mezelf een opdracht heb gegeven. Die wil ik dan afmaken. Ik probeer me vooral niet te focussen op hoe ver ik nog moet, maar vooral te kijken waar ik al ben. Het is een mooie manier om mezelf te meten en te zien dat ik vooruitga.”

Stacey, die net als Mark Lind op de Invictus Games ook meedoet aan het zwemmen, kijkt uit naar de ontmoeting met collega’s uit verschillende landen in Nederland. ,,Het is jammer dat de Invictus Games uitgesteld moesten worden. Maar de realiteit is dat iedereen het nu lastig heeft en ik richt me dan ook maar op de dingen waar ik wel invloed op heb. We hebben in Nieuw-Zeeland het geluk gehad dat de maatregelen en lockdowns niet zo lang hebben geduurd, ik kan relatief veel dingen ‘gewoon’ doen. Ik heb wel mijn trainingen iets aangepast. Ik roei tegenwoordig nota bene voor de lol, niet per se als training. Daardoor ga ik wel wat minder diep dan ik eigenlijk zou willen, maar aan de andere kant heb ik nu wel veel tijd voor mezelf en kan ik ook mentaal op adem komen.”

Fysiek én mentaal sterker door sport

Voor Marius Canuci en Catalin Olteanu was roeien een onbekende sport, tot ze in contact kwamen met de Invictus-familie, hun deelname ter sprake kwam en de twee een sport zochten die bij ze paste. Inmiddels roeien beide Roemenen vol enthousiasme, vooral ook omdat ze voelen dat het – op weg naar herstel – helpt. Beiden kampen met fysieke problemen, veroorzaakt door ontploffingen in Afghanistan.

Marius raakte tijdens zijn tweede uitzending naar Afghanistan, in 2014, gewond door een zware bom. ,,Dat ik weer ben gaan sporten na het ongeluk is de belangrijkste beslissing in mijn leven geweest.’’ Ook Catalin, een enthousiast parachutist, raakte in Afghanistan gewond. Hij onderzocht, in 2011, een voorwerp, dat prompt ontplofte. Hij verloor daarbij onder meer een oog. ,,Dankzij sport kom ik over mijn angsten heen.”

Catalin heeft een speciale visie op het roeien. Hij verdeelt zijn krachten. ,,Als je je daar aan houdt, kom je verder: 70% voeten, 20% lichaam, 10% handen. Al je spieren in je lichaam doen mee. Je moet er kracht en energie in stoppen, maar wel ook een ontspannen houding hebben.” Marius bekijkt het roeien meer vanuit de mentale kant. ,,Het is in de eerste plaats een strijd met mezelf, ik wil mijn eigen limieten verleggen. De techniek is niet zo heel erg lastig, je moet vooral aan je uithoudingsvermogen werken, je kracht combineren met een ijzeren mentaliteit.”

Beiden voelen zich sterker worden dankzij de sport. Marius: ,,ledere minuut die ik roei, elke beweging die ik maak, zorgt dat ik me fysiek en mentaal beter voel.” Catalin is het daar mee eens. ,,Als je je lichaam in beweging zet, gebeurt er binnen in je veel goeds.’’

Zowel Marius als Catalin ging de afgelopen tijd alleen maar meer roeien. Marius: ,,Ik kon weliswaar niet met mijn maatjes roeien, maar ik heb mijn trainingsprogramma qua omvang niet hoeven aan te passen tijdens de pandemie. Ik train minimaal vijf keer per week, altijd 45 minuten of langer.” Daarnaast doet Marius veel aan powerliften. ,,Ik ben gewoon graag in de gym.’’

Ook Catalin traint behoorlijk wat. ,,Ik had de afgelopen periode juist meer tijd om te trainen, maar miste mijn collega’s wel. Ik heb de restricties en maatregelen als een uitdaging gezien, een uitdaging die je aan moet gaan.” Volgens Marius is dat geen opgave. ,,Ik ben militair, ik ben getraind om de regels te volgen.”

Als het eenmaal weer kan, komen ze maar wat graag naar de invictus Games in Den Haag. ,,We begrijpen de situatie, bekommeren ons nu vooral om onze families. Maar als het eenmaal weer kan, kijken we ernaar uit om ons land te vertegenwoordigen.”

Meer Nieuws

Alles over sport #9 – Wielrennen en Handbiken

Alles over sport #9 – Wielrennen en Handbiken

5 miljoen voor Invictus Games

5 miljoen voor Invictus Games

Invictus Games Den Haag naar 16-22 april 2022

Invictus Games Den Haag naar 16-22 april 2022