Alles over sport: #3 – Rolstoel rugby

De Invictus Games worden volgend jaar alsnog gehouden, van 29 mei tot 5 juni, in Den Haag. De sporters van de deelnemende landen zijn inmiddels weer volop in voorbereiding, ze hebben al met al bijna een jaar langer om zich te prepareren voor ons prachtige evenement. Iedere deelnemer heeft zijn of haar favoriete sport. De komende maanden zullen we op deze plek telkens een sport uitlichten, aan de hand van gesprekken met Invictus-deelnemers. Voor aflevering 3, die over rolstoel rugby gaat, spraken we met Lenny Redrose (Australië), Aaron Matheson (Canada) en Travis Dunn (USA).

Door Edward Swier

Van alle sporten die op de Invictus Games worden beoefend is rolstoel rugby de meest spectaculaire. Het is, met zijn machtige combinatie van snelheid, slimmigheid én heel veel kracht, een echte kijksport. Maar hoe is het om het te doen? Er komt een hoop lichamelijke inspanning bij kijken, vertellen zowel Lenny, Aaron als Travis. Maar, het is bovenal belangrijk je kop erbij te houden. ,,Het is altijd goed om zowel slim als fysiek te zijn in rugby’’, aldus Travis.

De bedoeling van rolstoel rugby is eenvoudig. Breng de bal naar de overkant van het veld. Je moet met beide wielen achter de goallijn zijn, en in het bezit van de bal, om te scoren. Een team bestaat uit vier spelers op het veld, dat kan een mix van mannen en vrouwen zijn. De deelnemers worden gecategoriseerd. Afhankelijk van de beperking van de speler wordt aan hem of haar punten toegekend, van 1 tot 3. Een team mag maximaal 10 punten op het veld hebben staan. Zo wordt een ongelijk fysiek krachtsverschil tussen twee teams zo veel mogelijk voorkomen.

Liefde voor de sport

Alle drie maakten ze kennis met rolstoel rugby toen ze in beeld kwamen voor deelname aan de Invictus Games. ,,Ik had er wel eerder van gehoord, maar dacht dat rolstoelsporten niet mijn ding waren. Totdat we het op ons Invictus-kamp speelden. Tot mijn enthousiasme. Want als zich nu in mijn omgeving een lokaal team vormt, ben ik daar absoluut bij betrokken’’, aldus Aaron.  De Canadees diende een aantal jaren bij de marine, was daar betrokken bij sonar- en onderwateractiviteiten. Hij raakte geblesseerd, buiten dienst, maar is nu nog – in gezelschap van zijn Invictus-teamgenoten – zeer te spreken over de kameraadschap.

Aaron geniet van het spel. ,,Als de tegenstander de bal heeft, en je kunt – door er achteraan te jagen – zorgen dat hun aanval stokt en de bal zelf overnemen, geeft dat een heel goed gevoel.” Ook Lenny kent dat gevoel. ,,In rolstoel rugby heb je allemaal een belangrijke rol in de route naar succes.” Omdat je maar met vier spelers in het veld staat, is het belangrijk de taken goed te verdelen. En je taak goed uit te voeren. ,,Het is een veeleisende sport, je moet echt gedisciplineerd en gefocust blijven. Zelf heb ik binnen ons team de rol van de, voor de tegenpartij, ‘vervelende’ en vaak ook stevig inkomende verdediger. Ik moet en zal de tegenstander stoppen.”

Terug in het ritme

Door Covid-19 lagen de trainingen vanzelfsprekend een tijdje stil. ,,Ik probeer zelf een beetje in conditie te blijven’’, zegt Aaron. ,,De eerste maanden waren bij ons de sportscholen dicht, dus dat maakte het extra lastig. Maar nu gaat alles zo langzamerhand weer open en komt er weer ritme in.” Met name het trainen in de militaire fitnesszaal doet Aaron goed. ,,Ik ondervind daar altijd veel steun en hulp, ze staan me ook bij met speciaal materiaal.”

Ook Lenny en Travis proberen hun conditie op peil te houden, maar dat valt niet altijd mee. ,,Er wordt niet veel getraind’’, geeft Travis toe. Van rolstoel rugby is het de laatste tijd sowieso niet gekomen. ,,Maar ik train wel om de dag, om mijn lichaam en geest sterk te houden’’, aldus Lenny. ,,Jammer genoeg kunnen we vanwege de restricties niet rugbyen. Naar het Royal Talbot Spinal Cord Hospital waar ik voor Covid-19 trainde, kan ik nu even niet.’’

Harde confrontaties

Lenny Redrose moest in 2016 onder het mes. ,,Ik ging lopend de operatie in, maar kwam eruit met schade aan mijn ruggengraat. Ik heb een T4 dwarslaesie opgelopen. Vanaf mijn borst kan ik me niet goed meer bewegen, en heb ik chronische pijn.” Bovendien heeft hij geen controle over zijn darmen en blaas – hetgeen naar eigen zeggen ook in het veld weleens tot vervelende situaties heeft geleid. ,,Ik moet, zeg maar, altijd mijn kop erbij houden’’, vertelt hij.

De schok van de verlamming heeft hij moeten verwerken. ,,Ik ben de laatste twee jaar in training om voor mezelf fysieke en mentale limieten te verleggen, en zo mijn doelen te bereiken. Ik sta bekend om mijn positieve mindset, om mijn enthousiasme en mijn benadering dat ik het kan.”

Dat hij rolstoel rugby ging spelen is daar wel een bewijs van natuurlijk. Rolstoel rugby is namelijk niet de meest zachtzinnige van de sporten die op de Invictus Games worden beoefend. ,,De sport is ruig. En daar houd ik van, absoluut. Vroeger toen ik nog voetbalde, ik heb het van mijn vierde tot achter in de twintig wekelijks gespeeld, noemden ze me de Pitbull. Waar het toen niet mocht, heb ik nu wel toestemming om ‘hard en heavy’ te spelen.”

Ook Aaron heeft veel plezier in de soms stevige confrontaties. ,,Het is soms prachtig om een tegenstander dusdanig stevig te raken dat ze even een paar seconden helemaal uitgeschakeld zijn.”

Dat mag overigens allemaal hard klinken, rugby staat – ook in de veldvariant met 7 of 15 spelers – bekend om zijn strikte regelgeving. Ja, de sport is stevig, maar nooit gemeen.

Persoonlijke voorkeuren

Travis, die verlamd raakte toen hij in het leger zat en gewond raakte door een schot, is vooral ook zo enthousiast over rolstoel rugby omdat het een échte teamsport is. ,,Bij een individuele sport krijg je heel goed te zien hoe hard je persoonlijk getraind hebt, is het een kwestie van jij tegen de rest. Maar een teamsport is echt juist zo leuk omdat je moet samenwerken om het tot een succes te maken. Dat maakt dat je er echt veel plezier aan beleeft”, aldus Travis, die in een rolstoel eerder ook aan basketbal en atletiek deed.

Ook Lenny geeft de voorkeur aan teamsporten boven individuele sporten. ,,Ik vind het echt heel erg leuk om met anderen samen te werken om je doel te bereiken. Rugby is mijn favoriete sport, omdat hardheid én discipline nodig zijn om competitief te zijn.” Lenny wil overigens gelijktijdig wel zichzelf blijven ontwikkelen. ,,Het is bijna een obsessie aan het worden’’, lacht hij. ,,Ik wil, binnen mijn mogelijkheden, de best mogelijke atleet worden. Dat past bij mijn winnaarsmentaliteit, die ik altijd heb gehad.”

Aaron geeft eerlijk toe juist meer naar individuele sporten te trekken. ,,Ik ben begonnen met powerliften en daarna ben ik vooral op roeien gefocust geweest. Maar, ik moet je zeggen dat rolstoel rugby wel belangrijk voor me is geworden, ook tijdens mijn herstelproces. Dankzij rugby wordt de spanning verlicht. En hoewel ik iemand ben die liever zijn eigen ding doet, moet ik zeggen dat het sociale aspect van de rugbysport me mentaal echt verder helpt.”

Meer Nieuws

Invictus Roei Challenge: van Sydney naar Den Haag!

Invictus Roei Challenge: van Sydney naar Den Haag!

Alles over sport: #2 – Handboogschieten

Alles over sport: #2 – Handboogschieten

Officiële opening Speciaal Cruyff Court in Escamp

Officiële opening Speciaal Cruyff Court in Escamp