Akhmed en zijn Family & Friends

Family & Friends. Ze staan het dichtst bij de deelnemers aan de Invictus Games. Zagen ze op hun slechtste momenten, gaven de duwtjes op het moment dat het nodig was. En luisterden. Of stimuleerden. Juist wat dan nodig was. Als straks in april de Invictus Games in Den Haag worden gehouden, zijn ze er ook bij om hun geliefden te steunen. Wij maakten een serie met Invictus Games-deelnemers en één of meerdere van hun Family & Friends. In deze aflevering: Akhmed Safarov en zijn vrouw Manana Kartsivadze.

Door Edward Swier

Akhmed Safarov neemt zijn grootste fan mee naar de Invictus Games in Den Haag. Manana Kartsivadze, de vrouw van Akhmed, zorgde met haar liefde en toewijding ervoor dat hij het nooit opgaf. De militair uit Georgië raakte in 2011 bij een vredesoperatie in Afghanistan beide benen kwijt.

Safarov maakt zich op voor zijn eerste deelname aan de Invictus Games. Net zoals zijn landgenoten kijkt hij uit naar het evenement in Den Haag. In Tserovani, op het terrein van het Maro Makashvili Military Rehabilitation Center, bereidt de Georgische ploeg zich al jaren gedegen voor. Sinds 2018 zijn de faciliteiten er optimaal.

De Georgische ploeg van de Invictus Games kan tijdens de voorbereidingen gebruik maken van de sportfaciliteiten op het Rehabilitation Center. Er vinden trainingen en wedstrijden plaats, bovendien kan er gewerkt worden aan het fysieke en mentale herstel van de militairen. De nationale paralympische federatie helpt door coaches en materiaal ter beschikking te stellen.

Maar, voor Akmed Safarov is het minstens zo belangrijk dat hij kan terugvallen op de steun van zijn vrouw en twee kinderen. Zeker in de tijd van de strengste Covid 19-maatregelen waren ook de Georgische sporters gedwongen met name thuis te trainen. De trainers verzorgden speciale instructies om zowel lichaam als geest in goede conditie te houden. De support van zijn vrouw en kinderen kwam ook goed van pas.

Safarov is lid van het Georgische team dat op de Invictus Games meedoet aan rolstoelbasketbal. En individueel doet hij mee aan de rolstoelraces op de atletiekbaan. In het verleden deed hij aan para-kanovaren. Jaren terug nog was Akhmed deelnemer aan de WK para-kanovaren in Milaan. En tegenwoordig traint hij ook mee met het nationale paralympische basketbalteam. Safarov geniet van zijn sporten, maar draait er niet omheen. Zonder de steun van het thuisfront had hij het nooit volgehouden, dan had hij niet zo doorgezet als nu.

Safarov is sinds 2010 militair. In oktober 2011 nam hij deel aan een vredesmissie in Afghanistan. Tijdens een patrouille in de provincie Helmand stuitte hij op een mijn, die onder hem ontplofte. Safarov verloor zijn beide benen. De missie stond onder leiding van de Amerikaanse troepen en Safarov ging voor zijn herstel onder meer naar het Walter Reed National Military Medical Center in Washington. Later moest hij onder meer ook nog operaties ondergaan aan de rechterhand die hij door de bermbom beschadigd had. Akhmed wist naar eigen zeggen “de zware tijd van herstel te overleven dankzij de support van de mensen waar ik van hou.”

Zijn vrouw Manana Kartsivadze gaf hem vlak na het ongeluk al direct iets om voor te vechten. Ze vertelde hem dat ze hem niet zomaar zou verlaten. Nu nog zegt Safarov dat dat zijn toekomst bepaalde. “De vrouw die in die tijd mijn vriendin was, gaf me een enorme steun. Ze zorgde ervoor dat ik mijn leven min of meer weer normaal kon oppakken.”

Het koppel trouwde en kreeg twee zonen. Zij zijn de grootste fans van Akhmed, ze motiveren hem. Akhmed: ,,Manana is de sterkste vrouw die ik ken. Ze heeft een groot hart, vol met liefde en vriendelijkheid.” Hij kan zich nog nadrukkelijk herinneren dat ze wel de angst had of Safarov de beproeving kon doorstaan. “Maar God houdt van me”, zegt hij lachend. Hij heeft het gevoel dat hij mede daarom nu ook iets heeft te bewijzen op de Invictus Games, dat hij wil laten zien waar hij toe in staat is. “Mijn deelname aan de Invictus Games geeft me de gelegenheid om aan mezelf én aan het publiek te tonen dat het verhaal van mijn leven nog niet voorbij is.”

Akhmed: “In dat boek over mijn leven staan zeker ook een aantal pagina’s over de explosie, over het feit dat ik op een mijn ben gestuit. Maar het gaat ook over liefde, toewijding, zelfopoffering én eenheid. We kunnen alles, als we het maar samen doen.” Safarov, nog altijd in actieve dienst, beseft dat hij daarmee, tijdens de Invictus Games én daarna, een voorbeeldrol voor anderen kan vervullen.

Meer Nieuws

Indrukwekkende week in Den Haag trekt bijna 100.000 bezoekers

Indrukwekkende week in Den Haag trekt bijna 100.000 bezoekers

Duurzaamheid belangrijk thema tijdens én na Invictus Games Den Haag

Duurzaamheid belangrijk thema tijdens én na Invictus Games Den Haag

Een geel bankje

Een geel bankje