#7 – Eerste vrouwelijke teamcaptain van team UK kijkt uit naar de Invictus Games

Ze heeft nog een flinke berg huiswerk te doen. Rachel Williamson is teamcaptain van het UK team voor de Invictus Games. Met 65 deelnemers, onder wie 59 nieuwelingen, moet Rachel nog een heleboel gezichten en namen leren kennen. ,,Ik heb al begrepen dat ze me het zullen vergeven als ik er de eerste keer naast zit.’’

Door Edward Swier

Rachel Williamson is de eerste vrouwelijke teamcaptain van het UK team voor de Invictus Games. ,,Ik ben er enorm trots op. Het moest er natuurlijk een keer van komen, de eerste vrouw, maar ik vind het een enorme eer dat ik het geworden ben. Het heeft me ook echt geraakt, ik vind het de kroon op alles. Het geeft me veel vertrouwen, niet alleen op het sportveld, maar ook in het dagelijks leven.’’

Als jonge zwemster droomde Williamson van het bereiken van de Olympische Spelen. Bij de trials voor de Spelen van Peking in 2008 greep ze maar net naast een ticket. Het ontnam haar even de lol in de sport. Maar, eenmaal in het leger, schakelde ze over op rugby. ,,Ook omdat ik het ook wel een beetje zat was om altijd maar naar chloor te ruiken’’, aldus Williamson in een van de recente krantenartikelen over haar.

Een ongelukkig voorval
Een ongelukkig voorval veranderde Williamson’s leven in 2014. ,,Ik verstuikte mijn duim. Hij klapte achterover, ik landde er ongelukkig op. Maar ik besteedde er aanvankelijk weinig aandacht aan, de volgende dag heb ik zelfs nog een wedstrijd gespeeld.’’ De schade bleek echter groter dan gedacht. ,,Ik kreeg niet veel later last van mijn vingers, later van mijn hele hand en inmiddels zit het ook in mijn schouder. Ik kan mijn hele rechterarm niet meer gebruiken.’’

Williamson was korporaal en ‘medic’ in de RAF toen ze in 2014 ongelukkig geblesseerd raakte. Twee jaar terug bleek dat ze niet meer verder kon in het leger, ze werd medically discharged. Dat raakte haar zwaar. ,,Ik zat begin 2018 op het diepste punt, haatte mezelf. Het was echt heel donker om me heen.’’ De Invictus Games gaven haar een nieuw doel. In Sydney won Williamson tweemaal goud met roeien en driemaal zilver en een keer brons in het zwembad.

Alles opnieuw leren
Door de ernstige verstoring in het zenuwstelsel kan ze haar rechterarm dus helemaal niet meer gebruiken. ,,Ik ben alles opnieuw aan het leren, schrijven bijvoorbeeld. Ik heb geleerd veel dingen alleen te doen. En ik heb geleerd hulp te vragen en te accepteren. Want een deur openen met een kop koffie in mijn hand lukt gewoon niet.’’

,,Aanvankelijk dacht ik dan ook: wat moet ik nu in vredesnaam in het zwembad. Ik lag daar maar rondjes te draaien, als een soort van Nemo. Nu besef ik me dat ik nog altijd één arm en twee benen heb, en heb ik geleerd ze op de juiste manier te gebruiken. Dat is een groot geluk. Ik heb mezelf teruggevonden, dankzij het sporten. Niet die medailles zijn belangrijk voor me, maar dat ik weer zwem. Ik moest mezelf er weer van overtuigen dat sport lekker en gezond voor je is, dat het je enorm helpt. Nu ben ik weer de persoon die ik vroeger was.’’

Alleen, ze is nu wel opeens een persoon die voortdurend in de belangstelling staat. De Invictus Games zijn groot in de UK, als teamcaptain haalde ze al menig krant en journaal. ,,Dat komt erbij, ik raak er al aan gewend. Het is vooral mooi dat ik iedere keer aandacht voor de Invictus Games, voor gewonde soldaten, kan vragen. We mogen het vuurtje niet laten doven. Het leven is niet voorbij als je een verwonding op hebt gelopen, niet voor de betrokkene zelf, niet voor de familie, niet voor de omgeving.’’

Anderen voorbereiden
Vanaf de start van de Invictus Games in 2014 al mocht de UK een grote afvaardiging sturen, in Den Haag zal dat niet anders zijn. Rachel Williamson komt met liefst 64 ploeggenoten naar Nederland. Ze kijken er naar uit. ,,Ik ben één van de zes deelnemers in onze ploeg die er eerder ook al eens bij was, ben heel drukdoende om anderen nu al voor te bereiden op wat ze te wachten staat. De bijstand van het publiek, de ongelooflijke inzet van de vrijwilligers, de kameraadschap met ploeggenoten én tegenstanders; dat zal ook nu weer voor iedereen een onbeschrijflijke ervaring worden.’’

Ze heeft één geheime tip gekregen. ,,Van Prins Harry. Hij zei: ga in Nederland op zoek naar stroopwafels. Die koekjes schijnen echt lekker te zijn, is dat zo? Ja, echt? O mooi. Dat maakt me alleen nog maar nieuwsgieriger.’’

Vooral mezelf blijven
Bij haar uitverkiezing tot teamcaptain, en de presentatie van het UK team, kwam als bonus een ontmoeting én knuffel met diezelfde prins Harry, de founding father van de Invictus Games. Rachel bewondert hem. ,,Hij is zo ongelooflijk betrokken bij het evenement. Hij komt ook naar onze trainingskampen, doet dan vaak ook mee. Het is prachtig dat hij er zo vaak bij is. Hij is voor ons niet die persoon waar je soms wat van ziet of over leest, maar iemand die ook echt langs komt, met ons praat en meedoet. Mij heeft hij, nadat ik tot captain was gekozen, gezegd dat ik vooral mezelf moest blijven. Ik hoef niemand anders te kopiëren, me anders te gedragen omdat ik nu captain ben. Hij zei me dat ik er ongetwijfeld vertrouwen van zou krijgen.’’

Williamson is inmiddels wel gewend geraakt aan de ontmoetingen met beroemdheden. Ze zat al in diverse tv-shows, ontmoette David Beckham (Quote in een Britse krant: ,,Die rook echt heel lekker’’) en, aan de rand van het zwembad in Sydney, Australisch zwemfenomeen Ian Thorpe.

Dat betekende veel voor Williamson, als voormalig zwemster met een olympische droom. ,,Ik geloof niet dat ik in mijn jeugd aan een andere toekomst dacht dan aan een olympische. Dat was écht mijn droom.’’ De Spelen van 2008 in Peking waren dus net niet bereikbaar, waarna ze voor een militaire carrière koos. Of ze nu, nadat ze de Invictus Games heeft leren kennen, ook van deelname aan de Paralympische Spelen denkt? ,,Weet je, ik heb de regels er al eens op nageslagen, maar ben er nog niet uit. Voor nu wil ik me alleen maar op de invictus Games concentreren. Het is niet verstandig nu al andere doelen dan deze te stellen, het is onzin om extra druk te creëren. Het gaat er vooral om plezier te hebben, om te genieten van het evenement in mei.’’

Positief bekijken
In Den Haag doet ze niet alleen mee met het roeien en zwemmen, maar zal ze ook op de atletiekbaan actief zijn. ,,Er zal nog een hoop getraind moeten worden, maar ik heb er ongelooflijk veel zin in. We weten niet precies hoe het verder gaat met mijn aandoening. De signalen tussen mijn arm en hersenen komen niet goed door, het lijkt er wel op alsof de arm helemaal verlamd raakt. Maar, ik blijf het positief bekijken.’’

Vrienden voor het leven
Ze kijkt uit naar de reis naar Nederland. Omdat de herinneringen aan Sydney 2018 zo mooi zijn. ,,Je maakt tijdens de Invictus Games vrienden voor het leven. Ik heb nu, twee jaar later, nog altijd contact met een paar meiden tegen wie ik daar gestreden heb. Zelfs zoiets als een taalbarrière bestaat er niet. Met sommigen heb ik nog contact via Facebook, we steunen elkaar ook op momenten dat het even wat minder gaat. We hebben allen onze sport, onze verhalen. We delen ons verleden, herstellen dankzij sport. Het is echt prachtig om dat mee te maken.’’

Foto credits: Rachel Williamson & Help for Heroes 

Meer Nieuws

De Brauw Official Supplier Invictus Games Den Haag 2020

De Brauw Official Supplier Invictus Games Den Haag 2020

#12 – Rehabilitation Centre geeft Georgische militairen unieke kans om te herstellen

#12 – Rehabilitation Centre geeft Georgische militairen unieke kans om te herstellen

Vijf beursgenoteerde bedrijven omarmen Invictus Games Den Haag 2020

Vijf beursgenoteerde bedrijven omarmen Invictus Games Den Haag 2020