#6 – Invictus Games team Nieuw-Zeeland is echt één team

Cyclists conduct speed and cadence training in Whenuapai Airforce base.

Buffy Little voelde dat het tijd was om haar hand op te steken

Ze heeft al heel wat voor haar kiezen gehad in haar jaren als verpleegster in het Nieuw-Zeelandse leger. Behalve uitzendingen naar conflictgebieden als Irak, was Buffy Little ook betrokken bij de eerste hulp na de verschrikkelijke aardbevingen in Christchurch. En onlangs nog hielp ze bij de evacuatie en opvang van slachtoffers van de vulkaanuitbarsting op White Island. ,,Dat was een bizarre situatie.’’

Door Edward Swier

,,Ik hou van mijn werk. Het is heel erg bevredigend. Natuurlijk krijg je heel wat te verstouwen. In 2016, tijdens de uitzending naar Irak, met onze collega’s van het Australische leger, hebben we echt iets kunnen betekenen. Daar heb ik ook echt letterlijk een paar levens kunnen redden. Dat geeft een goed gevoel. Geconfronteerd worden met veel leed is wel onderdeel van het werk, zeker omdat ik gespecialiseerd ben in zeer gecompliceerde operaties. Ik zie altijd de zwaarste gevallen.’’ Dat is overigens niet alleen zo in oorlogssituaties, Buffy Little komt ook geregeld in actie bij calamiteiten. Zoals bij de zware aardbevingen in Nieuw-Zeeland van enkele jaren terug en de vulkaaneruptie van onlangs. ,,Dat is meer nog dan welke klus erg waardevol, dat de bevolking dankbaar is. Het is belangrijk dat militairen zulk werk ook doen.’’

Borstkanker
Ze was er de afgelopen jaren enige tijd uit. Tot twee keer toe werd borstkanker bij Buffy Little vastgesteld. ,,Na de eerste behandeling heb ik onvoldoende tijd genomen voor herstel. Nu voel ik wel dat ik echt aan de beterende hand ben.’’ En wel zozeer dat ze klaar is voor de Invictus Games. ,,Ik had al eerder de verhalen van collega’s gehoord die aan eerdere Invictus Games hadden deelgenomen, maar ik merkte nu pas dat het echt tijd was om mijn hand op te steken.’’

De selectie was nog maar niet zomaar geregeld. Nieuw-Zeeland organiseerde een tweetal selectie-evenementen waarbij het aantal potentiële deelnemers van 98 werd teruggebracht tot de 22 die naar Den Haag komen. ,,We komen met een mix van veteranen en jongens en meiden die nog in actieve dienst zijn. Er komen sporters met fysieke én mentale problemen. Bovendien zijn alle drie de secties van onze New Zealand Defence Force vertegenwoordigd: the Royal New Zealand Navy, the New Zealand Army en the Royal New Zealand Air Force. Omdat we een relatief klein leger hebben, werken we veel samen. Dat merk je ook binnen ons Invictus Team. We hebben geen groepjes, maar zijn ook echt één team.’’

Passie voor sport
Buffy Little zelf staat voor een drietal sporten ingeschreven: het wielrennen (zowel het criterium als de tijdrit), boogschieten en rolstoelbasketbal. ,,Met wielrennen had ik op voorhand het meeste, ik fiets ook in mijn vrije tijd wel wat. Ik zit met name regelmatig op de mountainbike. Rolstoelbasketbal vind ik echt geweldig. Stiekem ook wel een beetje omdat het om de teamdynamiek gaat én omdat het er best stevig, rough, aan toe kan gaan. Het is overigens niet eenvoudig. Ik ben al niet de grootste en als je dan ook nog in een rolstoel zit is het niet eenvoudig om een bal door de ring te schieten. Maar, het is uitdagend en dat maakt het vooral ook leuk.’’

Het boogschieten zou weleens haar nieuwe passie kunnen worden. ,,Dat had ik nou nooit gedacht. Maar het blijkt dat ik een natuurtalent ben. We hebben een aantal clinics gehad van goede boogschieters, uit de Nieuw-Zeelandse selectie en die moedigen me allemaal aan om ermee door te gaan. Het blijkt dat anderen jaren hebben getraind om de houding aan te kunnen nemen die ik als vanzelf kies. Zelf vind ik dat behoorlijk gaaf om te horen. Als ik dan ook nog relaxed blijf, schiet ik op mijn best. Waar anderen zich juist heel erg moeten concentreren, kan ik dat beter niet doen. Juist dan zit ik vaak verder van de roos.’’

Het gaat niet om de medailles, het gaat om meedoen
Of ze nu wel of niet een medaille wint, Buffy heeft een hoger doel. ,,Het gaat om het meedoen, zie het min of meer als de afronding van mijn herstelproces. Ik heb lange tijd getobd en onvoldoende aan mijn herstel gewerkt, maar dit keer wel. Ik moest emotioneel en mentaal goed herstellen, maar ook fysiek aansterken. Dat ik nu mee gaan doen, is voor mij het bewijs dat ik er bovenop kom, dat is een mooi vooruitzicht. Daar draait het ook om bij de Invictus Games, dat je jezelf persoonlijke doelen stelt. En dat je die haalt. Dat is belangrijker dan medailles winnen. Maar natuurlijk, als we eenmaal op het veld staan, zullen we allemaal ons uiterste best doen om het best mogelijke te bereiken.’’

Van de speciale trainingskampen die Nieuw-Zeeland voor het team organiseert, zijn er reeds twee geweest. Voor begin 2020 staat er nog één gepland. ,,Bij die gelegenheden komen er speciale coaches, werken we een kleine week aan onze techniek. En kweken we onze groepsgevoel; de band wordt steeds sterker. Ondertussen moet je natuurlijk wel zelf aan je conditie werken, krijg je een trainingsschema voor de individuele trainingen. Sommigen hebben zich ook aangesloten bij een lokale vereniging.”

Dat ze, samen met Bob Pearce, tot co-captain werd gekozen, verraste haar. ,,We werden tijdens het eerste trainingskamp dat we met de groep hadden even apart genomen en kregen toen de vraag of we beiden co-captain wilden zijn. Ik heb toen nog om me heen gekeken, dacht echt dat ze het tegen iemand anders hadden. Ik voel me heel erg vereerd, zou het ieder ander gegund hebben. Waarom ze mij gekozen hebben? Eigenlijk weet ik het niet precies. Misschien omdat ik wel met iedereen op kan schieten? Ik ben makkelijk te benaderen, stap ook makkelijk op een ander af. Ik wil er graag voor anderen zijn, dat zal het allicht wezen.’’

Friends & Family net zoveel zin om naar Den Haag te komen
Zelf heeft ze geen moeite haar verhaal te delen. ,,Ik ben daar makkelijk in, heb het ook nooit stilgehouden. Als mensen mijn verhaal willen horen, vertel ik het ze. Maar, ik besef ook wel dat het makkelijker voor mij is om erover te praten, dan voor iemand met bijvoorbeeld PTSS.’’ Buffy neemt haar moeder en haar vrouw Alana mee naar Nederland. Zelf heeft ze geen voorouders uit Nederland, een aantal van haar teamgenoten wel. ,,We kijken er met z’n allen sowieso naar uit. Dit is toch, voor ons, het hoogste wat op sportief én sociaal gebied bereikbaar is. Hier kunnen we allemaal hoop uit putten, tijdens ons herstelproces.” Waar de vorige editie ‘dichtbij huis’ was, in het Australische Sydney namelijk, zijn de Invictus Games van 2020 letterlijk aan de andere kant van de wereld. ,,We hebben er al veel dingen over gehoord, ook van onze maatjes die wel al eens meegedaan hebben. Onze Friends & Family heeft er net zoveel zin in als wij.’’

Voor degenen die niet meegaan, zijn de Invictus Games goed te volgen. ,,Van wat ik mij van de vorige keer in Sydney herinner was dat onze belangrijkste nieuwszender elke avond een samenvatting van de gebeurtenissen gaf. Dat er publieke aandacht is voor deze Games draagt natuurlijk toch bij aan het begrip. Als je laat zien wat anderen, na alle ellende die ze hebben meegemaakt, weer kunnen doen, komt er begrip. Dat voorkomt dat mensen een stigma krijgen.’’

Meer Nieuws

De Invictus Games Den Haag vinden plaats van 29 mei tot 5 juni 2021

De Invictus Games Den Haag vinden plaats van 29 mei tot 5 juni 2021

Een update over de uitgestelde Invictus Games The Hague 2020

Een update over de uitgestelde Invictus Games The Hague 2020

Invictus Games Stories

Invictus Games Stories