#2 – Canadees team kijkt uit naar de Invictus Games The Hague 2020

Achter in zijn tuin heeft Leander Volz een plek gecreëerd waar hij zijn skills in het boogschieten kan oefenen. En de dagelijkse route naar de kazerne, 44 kilometer heen én 44 kilometer terug, doet de Canadees zo vaak als het weer het toelaat tegenwoordig ‘gewoon’ op de fiets. Om beter te worden in rolstoelrugby heeft hij zich bovendien aangesloten bij de plaatselijke volleybalclub. Volz kijkt, met andere woorden, uit naar de Invictus Games in Nederland. ,,Ik ben er klaar voor.”

Door Edward Swier

Dat is in meerdere opzichten goed nieuws. Volz zat fysiek al goed in zijn vel, en de training draagt daar ook aan bij. Maar bovendien kan hij mentaal nu ook veel meer aan. Dat was wel eens anders. ,,Ik ben in 2008 gewond geraakt in Afghanistan. Het heeft me een lange tijd gekost om daarvan te herstellen. Eerdere aansporingen van mijn vrienden om me aan te melden voor de Invictus Games heb ik dan ook altijd afgeslagen, ik was daar niet klaar voor. Maar vorig jaar ging het een stuk beter met me en heb ik besloten me op te geven.”

Goede afspiegeling gewonden
Hij is één van de 32 deelnemers uit Canada die van 9 tot en met 16 mei in Den Haag deelnemen aan de Invictus Games. De groep is zeer divers, samengesteld uit mentaal en fysiek gewonden, zieken ook. ,,We wilden een goede afspiegeling van onze gewonden sturen. Dus komen er mensen in een rolstoel, sporters die ledenmaten missen, maatjes met littekens, zichtbaar en onzichtbaar. Voor iedereen in het team is het de eerste deelname’’, zegt Volz, die infanterist, paratrooper en onder meer ook parschutespring-instructeur was. In 2015 ontving hij de Airborne Soldier of the Year Award.

Volz verhaal
Volz neemt ons mee, terug in de tijd. Terug naar 2008. ,,Ik maakte deel uit van een gevechtsgroep in Kandahra, Afghanistan. We zaten in een van de meeste vijandelijke gebieden, deden zeven maanden lang patrouilles op de grond. Tijdens de zomer waren we zo’n beetje dagelijks in gevecht. Op één dag werden we aangevallen, werd mijn baas gedood en raakte een aantal van mijn maatjes ernstig gewond. Ik werd weliswaar gegrepen door de klap, maar was niet fysiek gewond. Ik heb echter heel lang met het gewicht ervan gezeten. Het verdriet was groot. Ik verloor hele goede vrienden, was me ervan bewust dat ik het ook had kunnen zijn. Vooral het feit dat ik geluk gehad had, speelde me lang parten, had zijn weerslag op mijn mentale gezondheid. De diagnose was uiteindelijk PTSS, ik had een depressie en wat al niet meer. Negen jaar heb ik daar mee gelopen, pas een paar jaar terug kwam het besef dat ik toch echt naar een dokter moest en hulp moest zoeken. Dat heeft me enorm geholpen. Nu nog vraag ik me weleens af waarom ik daar zo lang op gewacht heb, het was zo nodig’’, aldus Volz

Juist daarom ook wil hij zijn verhaal doen en – door mee te doen aan de Invictus Games – laten zien dat je er, als je hulp zoekt, bovenop kunt komen. Vanuit zijn huidige functie, bij de Canadian Armed Forces Transition Group, ziet hij dagelijks lotgenoten. ,,Wij helpen gewonde en zieke soldaten met het zoeken naar het vervolg van hun loopbaan, binnen of buiten defensie. We zeggen niet zomaar ‘we hebben je niet meer nodig’, maar gaan met de persoon in kwestie op zoek. We geven ze een opleiding, bouwen iemand weer op, met alle nodige middelen. En zorgen dat iemand, na een jaar of twee bijvoorbeeld, medisch ‘released’ wordt en een nieuw doel vindt. Zelf ben ik verantwoordelijk voor een groep van 22.’’

,,Ik zorg voor ze, let op ze. Zij kennen allemaal ook mijn verhaal, weten dat ik ook in hun schoenen heb gestaan en dat ik in staat ben geweest om te herstellen. Het is prachtig om een voorbeeld voor andere gewonde en zieke soldaten te zijn. Ik voelde juist daarom ook de verplichting om me aan te melden voor de Invictus Games. Het is het bewijs dat het er niet toe doet dat je ziek of gewond bent, of bent geweest. Je kunt echt weer opstaan. Met mijn deelname wil ik het verschil maken, anderen laten zijn dat er mogelijkheden zijn, dat je zoiets als de Invictus Games kunt halen. Je hoeft je niet te laten weerhouden door je blessure of ziekte. Dat ik uiteindelijk met 31 anderen uit de 500 Canadese aanmeldingen ben gekozen, betekent veel voor me. Het is een grote eer om Canada te vertegenwoordigen.’’

Een voorbeeld zijn
Voorbeelden zijn in zijn ogen cruciaal. ,,Ik wil het voorbeeld zijn voor anderen die ergens mee worstelen. Ik heb negen jaar gewacht, omdat ik nooit een goed voorbeeld had. Er was niemand waar ik tegen op keek, die misschien wel hetzelfde had meegemaakt, en die me zei dat het verstandig zou zijn om eens met een ander te gaan praten. Ik heb altijd maar gedacht: je bent militair, het hoort erbij. Zo van: deal with it. Maar dat is niet realistisch, je moet erover praten.’’

Dat kan hij onder meer met zijn maatjes bij Soldier On. Deelname van de Canadese ploeg aan de Invictus Games is mogelijk gemaakt door het Soldier On-programma. Door de kracht van sport in te zetten heeft Soldier On al meer dan 5000 veteranen en leden van de Canadian Armed Forces geholpen met hun mentale en fysieke blessures om te gaan. Dankzij giften van de Canadese bevolking heeft Soldier On al zo’n zes miljoen dollar uitgekeerd om het herstel van CAF-leden en veteranen te bevorderen. Volz: ,,Soldier On organiseert onder meer bijna wekelijks sportevenementen waarvan de deelname- en verblijfskosten voor militairen volledig worden vergoed. Het is een ideale gelegenheid om met anderen te praten, om iets te doen met je collega’s, je vrienden. Het doel is om je je huis uit te krijgen. Je moet wat sociaals doen, met anderen, en je niet thuis opsluiten. Soldier On is echt een excellente organisatie. Dat ze ook zorgdragen voor onze deelname aan de Invictus Games maakt het alleen nog maar mooier.’’

Het beste uit jezelf halen
Zelf doet Volz tijdens de Invictus Games mee aan drie sporten: wielrennen, rolstoelrugby en boogschieten. ,,Relatief nieuwe sporten voor mij. Om de dag schiet ik 300 pijlen in mijn achtertuin, ik fiets naar het werk. En ik oefen mijn oog- en handcoördinatie met een bal in de rolstoel. Dat valt nog niet mee.’’ Hij heeft de afgelopen maanden dan ook al veel getraind. Niet om per se medailles te winnen. ,,Deelnemen, daar gaat het om. Het beste uit jezelf halen.’’

Broers en zusters
Samen trainen is, omdat Canada zo groot is, bijna onmogelijk. ,,We houden contact via WhatsApp, kletsen wat af over trainingen en alledaagse dingen. En elke paar maanden is er een groot trainingskamp. Dan komen we, bijna een week lang, bij elkaar en trainen onder begeleiding van professionele coaches en begeleidingsstaf.’’

,,We doen als Canada niet mee om medailles te winnen en dat een ander land in te wrijven. Nee, we zijn ons bewust van onze blessures, helpen de ander. Er zit een enorme behoefte bij ons om elkaar te helpen. Het is heel bijzonder. We zijn vanaf het moment dat we elkaar ontmoet hebben bijna meteen broers en zusters. Dat is wat hoor, dat doet wat met je. We komen als een groep naar Nederland, zullen lol hebben, ons best doen. Maar de trainingen zijn bijna net zo belangrijk. We ondersteunen de ander als die het even niet ziet zitten, motiveren elkaar.’’

Alles met elkaar delen
Leander Volz kan niet wachten. De Canadees kijkt uit naar de Invictus Games in Nederland. ,,Mede ook omdat Nederland en Canada sinds de Tweede Wereldoorlog zo’n goede band hebben. Ik neem twee vrienden mee, jongens met wie ik in Afghanistan ben geweest. We zijn al elf jaar maatjes. We wonen ver weg van elkaar, maar we delen veel met elkaar. Dat is heel belangrijk.’’

Dit is de tweede aflevering in een serie over alle deelnemende landen aan de Invictus Games. Volgende week vertelt de Italiaan Giuseppe Erriquez zijn verhaal.

Meer Nieuws

De Invictus Games Den Haag vinden plaats van 29 mei tot 5 juni 2021

De Invictus Games Den Haag vinden plaats van 29 mei tot 5 juni 2021

Een update over de uitgestelde Invictus Games The Hague 2020

Een update over de uitgestelde Invictus Games The Hague 2020

Invictus Games Stories

Invictus Games Stories