#14 – Shane Bramley vond zichzelf terug dankzij aangepast sporten

Als kind al was Shane Bramley gek op sport. Dat hij uiteindelijk sportinstructeur in het leger werd, verbaasde dan ook helemaal niemand. Toch nam de Australiër op een gegeven moment afstand van de sport. Zijn ziekte, Fibromyalgia, vermoeide hem dusdanig dat hij het niet alleen fysiek niet meer kon opbrengen om te trainen, maar ook het plezier erin was hij kwijt. Dankzij het Adaptive Sports Program van Veterans Sports Australia kreeg hij er echter na jaren weer lol in. Het hielp hem zijn leven weer op de rit te krijgen.

Door Edward Swier

Bewegen is belangrijk

Iedere dag beseft Bramley (46) tegenwoordig hoe belangrijk het is om te bewegen. De Fibromyalgia maakt dat hij voortdurend pijn aan zijn gewrichten en in zijn spieren heeft, dat hij vermoeid en slaperig is, dat zijn geheugen en stemming worden beïnvloed. Maar door zijn sportieve activiteiten op de juiste wijze te doseren, wordt het allemaal juist wat dragelijker. In aanloop naar de Invictus Games moet Bramley dan ook zorgen niet te overdrijven. Teveel trainen heeft averechts effect. ,,Maar dat maakt niet dat ik er minder lol in heb. Ik kijk echt enorm uit naar de Invictus Games. We hebben er als Australische ploeg echt ongelooflijk veel zin in.”

Zijn eerste Invictus Games

Twee weken terug werd Bramley, met zijn 31 teamgenoten, op grootse wijze gepresenteerd in Australië. Bramley is de mannelijke teamcaptain van de ploeg, Sarah Petchell de vrouwelijke. Het worden de eerste Invictus Games voor Bramley. ,,Het is inderdaad mijn eerste deelname. Ik heb in 2017 voor het eerst aangegeven bij de Australian Defence Force en Veterans Sports Australia dat ik interesse had in het programma met aangepaste sporten. Dat was in aanloop naar de Invictus Games in mijn eigen land. Helaas werd ik niet geselecteerd voor Sydney. Maar sindsdien train ik wel, en heb ik onder meer deelgenomen aan de Warrior Games in Colorado Springs en Florida. Dat waren ongelooflijke ervaringen.”

,,En ik moet zeggen dat ik van de Invictus Games nog hogere verwachtingen heb. Ik was er weliswaar in 2018 niet bij, maar weet wel hoe het er in Sydney aan toe ging. En ik hoor nu ook allemaal mooie verhalen over Den Haag. Naar de Warrior Games gaan we altijd met een klein ploegje, nu zijn we met 32 deelnemers. Al met al zullen, met staf, familie en vrienden, zo’n honderd Australiërs naar Den Haag afreizen. Ik vind het geweldig dat we daar met 20 landen bijeenkomen. En dat mijn zoon, die nu 13 is, me eindelijk een keer mee kan zien doen aan een sportevenement. Ik heb het altijd jammer gevonden dat hij dat tot op heden heeft moeten missen. Die jongen kijkt er nu al naar uit, hij is helemaal wild van de plattegrond van het Invictus-terrein in het Zuiderpark.”

Gezondheid en conditie

Bramley maakte in 1996 zijn entree in het Australische leger. Na enkele andere functies werd hij uiteindelijk sportinstructeur. ,, Ik werd in 2003 Physical Training Instructor bij het Royal Australian Army Medical Corps. Ik denk dat dat er altijd in heeft gezeten, al van jongsaf. Tijdens mijn tijd in het leger heb ik wel een aantal, vaak kleinere, sportblessures opgelopen. In 2010 kwam ik ziek terug van een uitzending naar Oost-Timor. Ik had veel pijn, was erg moe. Later is vastgesteld dat ik Fibromyalgia had. Daar zijn mijn vermoeidheid, maar ook mijn klachten aan knieën, enkels, ellebogen, onderrug en bijvoorbeeld ook oorklachten aan gerelateerd.”

,,Mijn huidige conditie? Ik kan er nu mee omgaan, heb het aardig onder controle. Maar, je zult je mindset moeten veranderen. Ik moet ermee leven. Daar had ik aanvankelijk moeite mee. Ik moest leren accepteren dat ik een aantal dingen niet meer kon. Nu ik in het programma zit, is mijn blik daarop enorm veranderd. Ik zie nu zelf wat ik wél kan. En ook wat anderen, met vergelijkbare of nog ergere aandoeningen of problemen, kunnen. Als je onderdeel bent van een groep, zoals bij Veterans Sports Australia, werkt dat ondersteunend. Er wordt niet over je geoordeeld, er is geen onderlinge competitie. Je steunt elkaar waar mogelijk.”

Invictus Games team Australië

Die kameraadschap proeft hij ook in de Australische Invictus-ploeg. Bramley en zijn collega-deelnemers werden gekozen uit een groep van 180 gegadigden. ,,Na het eerste trainingskamp, toen de ploeg nog niet was samengesteld, raakte ik er niet over uitgepraat met mijn vrouw. Ik zei toen ook dat het me eigenlijk niet uitmaakte als ik niet geselecteerd zou worden. Hoe moet je nu iemand verkiezen boven een ander? Ik zag dat iedereen zijn uiterste best deed. Eigenlijk zouden we met z’n allen moeten kunnen gaan. Iedereen verdiende het.’’

Bramley doet van 9 tot 16 mei in Den Haag mee met het rolstoelbasketbal, zitvolleybal en een tweetal atletiekonderdelen: discuswerpen en kogelstoten. ,,Ik train zo vaak als ik kan. Door mijn ziekte mag ik mijn lichaam echter niet overvragen. Als ik teveel doe, raak ik uit balans. Dan raak ik details kwijt, mis ik informatie en ga ik door gebrek aan concentratie fouten maken.”

Daarnaast is er, in Australië natuurlijk altijd nog een ‘geografische uitdaging’. ,,We kunnen natuurlijk niet vaak afspreken met het complete rolstoelbasketbal- en zitvolleybalteam. Ons land is groot. Als je niet uitkijkt, zit je de helft van de week in de lucht. Bovendien, niet iedereen zit nog in het leger en kan zich volledig vrijmaken voor de voorbereidingen. We trainen echter zo vaak als mogelijk samen.”

Aangepast sporten

Bramley heeft in zijn woonplaats Townsville, in Queensland, contact gezocht met Sporting Wheelies, een vereniging waar diverse aangepaste sporten worden beoefend. ,,Ik speel geregeld basketbal met ze. Bovendien heb ik met de feestdagen een gloednieuwe bal van mijn vrouw gekregen. Er hangt een basket bij ons in de achtertuin, dus ik kan mooi ieder dag eventjes oefenen.”

In Townsville en omgeving helpt Bramley anderen om de lol in bewegen te ervaren. Dankzij de Invictus Games in Sydney is er door heel Australië een veel positiever gevoel over aangepast sporten ontstaan. ,,Iedereen heeft er wel iets van meegekregen, dat maakt het makkelijker om erover te praten. Iedere gelegenheid om anderen ervan te overtuigen dat het belangrijk voor je gezondheid en welbevinden is om iets te doen, grijp ik aan. Het is belangrijk dat je elke dag iets aanpakt, hoe klein het soms ook is.” Het is precies ook die boodschap die hij uitdraagt in zijn nieuwe functie, waarin hij onder meer medewerkers van Defensie helpt bij het vinden van een volgende baan. ,,Het is enorm waardevol werk. Ik weet zelf hoe belangrijk het is om, bijvoorbeeld na een blessure of ziekte, je leven weer op de rit te krijgen. Door mijn fysieke omstandigheden kan ik niet alles meer doen zoals eerder. Maar ik heb geleerd dat ik, door mezelf te zijn, anderen ook van dienst kan zijn. Dat geef ik anderen ook graag mee.”

Meer Nieuws

De Invictus Games Den Haag vinden plaats van 29 mei tot 5 juni 2021

De Invictus Games Den Haag vinden plaats van 29 mei tot 5 juni 2021

Een update over de uitgestelde Invictus Games The Hague 2020

Een update over de uitgestelde Invictus Games The Hague 2020

Invictus Games Stories

Invictus Games Stories