#10 – Poolse Invictus-ploeg heeft ideale trainingsomstandigheden

Mlynarczyk_Waldek_

Het was alsof het zo moest zijn. Toen Rafał Lis in zijn woonplaats Gorzów Wielkopolski op zoek ging naar een nieuwe sportieve uitdaging, vond hij de boogschietvereniging van Ryszard Bukański, paralympiër en veelvoudig winnaar van WK-medailles. ,,Ik wilde die sport weleens proberen, kijken of het me wat leek.’’ Lis bekwaamde zich niet alleen snel in de sport, het bleek ook nog eens het opstapje naar deelname aan de Invictus Games namens Polen.

Door Edward Swier

Lis zegt het eerlijk. Hij had tot voor kort weinig kennis van de Invictus Games. Polen deed in 2018, in Sydney, voor het eerst mee aan het evenement. ,,Ik maakte er eigenlijk pas voor het eerst kennis mee toen ik, na de Invictus Games in Sydney, een terugblik las in een tijdschrift voor militairen. Daarna ben ik wat gaan surfen op internet, kwam ik de Facebook-pagina van het Poolse Invictusteam tegen en werd ik steeds enthousiaster.’’

Vervolgens kwam er het nodige toeval bij kijken. ,,Bleek mijn trainer, Ryszard Bukański, niet alleen actief bij mijn vereniging maar ook nog eens begeleider van de Invictus-ploeg.’’ Met hulp van de ervaren coach maakte Lis snel vordering. Lis is erg enthousiast over boogschieten. ,,De sport heeft al een lange historie in Polen. Het is mooi om daarin te duiken, het voelt goed om daar mee aan de slag te gaan.’’ Hij noteert goede resultaten. Het tekent zijn doorzettingsvermogen.

Dat hebben ze in Polen al eerder mogen ervaren. Na zwaar letsel, opgelopen in 1998, was Lis niet langer in staat te dienen in het leger. Tien jaar lang werkte hij aan zijn herstel én aan een rentree in de Poolse krijgsmacht. Dat kostte veel moeite, maar Lis is niet langer alleen veteraan, hij is ook weer militair. ,,Ik heb er tien jaar voor moeten knokken, maar het is me gelukt.’’

Wat hem overkwam

Lis vertelt over wat hem, nu alweer ruim 20 jaar terug, overkwam. ,,Ik ben in 1998, tijdens de Balkanoorlog, op een mijn gestapt. Daarbij ben ik ernstig gewond geraakt aan mijn benen en mijn linkerhand. Er waren heel veel botten gebroken, bovendien zaten er onder meer in mijn armen en knieën de nodige scherven. Direct na de ontploffing ben ik naar een Amerikaans veldhospitaal gebracht, waar ik ben geopereerd. Daarna heb ik de revalidatie in een Pools ziekenhuis gevolgd. Vandaag de dag heb ik nog steeds fysiotherapie, om beter te kunnen bewegen.’’

Volledig herstellen zal de ervaren korporaal nooit. Zo werd in het trainingskamp van de Poolse Invictus-ploeg in Mrągowo duidelijk dat Lis zijn ambities om aan meer dan één sport deel te nemen in Den Haag misschien moet laten varen. Het boogschieten staat vanzelfsprekend op nummer 1, maar of hij ook mee zal doen aan het indoor-roeien is nog de vraag. ,,De trainers en fysiotherapeuten vragen zich af of het voor mijn lichaam haalbaar is.’’

Ideale trainingsomstandigheden

In Mragowo heeft de Poolse Invictus-ploeg ideale trainingsomstandigheden. De Poolse luchtmacht heeft er een accommodatie, waar in alle rust kan worden geoefend. ,,Het is een geweldige plek, we zijn met prachtige mensen, de omstandigheden zijn goed. Rustig. Je kan hier goed trainen.’’ Er is een zwembad, een sporthal om te volleyballen, terwijl ook de boogschieters, indoor-roeiers en atleten er uit de voeten kunnen. ,,Echt, alles is er.’’

Tijdens het trainingskamp vindt de Poolse ploeg ook altijd de gelegenheid om anderen kennis te maken met het team. ,,Zo zijn we op bezoek geweest bij een lagere school, waar ons zitvolleybal team een demonstratie heeft gegeven. En jongeren van de militaire school hebben ons bezocht, om te kijken hoe wij ons voorbereiden. Ook is er altijd wel tijd voor interviews, het is belangrijk dat we ons verhaal vertellen. Sinds onze deelname in Sydney is de aandacht voor de Invictus Games, en het doel ervan, steeds beter duidelijk geworden in Polen.’’

De Poolse militairen en veteranen komen tussen eind januari en de start van de Invictus Games, begin mei, drie keer voor langere tijd bijeen in Mragowo. ,,Aan onze voorbereiding zal het niet liggen. We kijken er ook enorm naar uit om naar Nederland te komen. Zelf ben ik er twee keer kort, op doorreis, geweest. Nu hoop ik er veel meer van mee te krijgen.’’

Anderen helpen

Tijdens het trainingskamp van eind januari werd Lis gekozen tot teamcaptain, door zijn ploeggenoten. Polen komt met 20 sporters en twee reserves naar Den Haag. Vier sporters deden eerder, in Sydney, mee. De rest is debutant. De delegatie, met Familiy & Friends, en stafleden bestaat uit zo’n 80 mensen. ,,Dat ik teamcaptain ben geworden is een verrassing voor me. Een hele leuke verrassing. Vooral omdat het mijn teamgenoten zijn die de keuze hebben gemaakt. Het doet me veel. Het is een bevoorrechte positie, maar het is vooral ook een reden om nog beter mijn best te doen om anderen te helpen.’’

Juist dat ook was de reden dat Lis werd gekozen. Sinds zijn toetreding tot de Poolse Invictus-ploeg was al duidelijk dat Lis veel aandacht voor anderen had. Dat hij altijd bereid was een ander te helpen. En altijd met een brede glimlach. Dat hij zich terugknokte naar een positie binnen het leger wordt ook hogelijk gewaardeerd. ,,Hij is een echte vechter’’, aldus zijn collega’s. En heel sociaal. Aan het eind van het gesprek toont Rafal Lis nog maar eens zijn betrokkenheid bij anderen. Het was hem, natuurlijk, opgevallen dat de stem van de interviewer, vanwege een griepje nogal krakerig klinkt. Zijn laatste opmerking doet wat koddig aan. Zelf ooit op een mijn gestapt, en daardoor ernstig verwond, wenst hij zijn gesprekspartner, die gewoon maar even een dag of wat zijn stem kwijt is, ,,heel veel sterkte bij het herstel.’’

Meer Nieuws

Bedankt voor jullie steun!

Bedankt voor jullie steun!

De Invictus Games Den Haag 2020 uitgesteld

De Invictus Games Den Haag 2020 uitgesteld

#15 – Stef Wolput: “Mens kan veel meer dan hij weet”

#15 – Stef Wolput: “Mens kan veel meer dan hij weet”