Grigoli, Akhmed en Revaz (Team Georgië)

Na het ultieme offer gebracht te hebben in de strijd, geloven de Georgische, aan beide benen geamputeerde Grigoli, Akhmed en Revaz, in de kracht van sport voor hun gezondheid en om de moed erin te houden. Gisteravond konden ze al zwaaiend met de Georgische vlag gezien worden, juichend vanaf de eerste rij om hun teamgenoten bij het zitvolleybal aan te moedigen.

Deze week won de 35-jarige Akhmed Safarov brons op de 100 meter rolstoelrace na 3 afmattende trainingsmaanden. Ondanks zijn succes op de baan, vindt hij het mooiste aan sport de mensen: socializen met fijne mensen en het opnemen tegen rivaliserende teams. Hij vertelt dat de Invictus Games een goed doel zijn voor mensen ‘zoals hij’: militairen zonder armen of benen die de gelegenheid krijgen om zichzelf te laten zien en de kans krijgen om de moed erin te houden. Voor hen, zegt Akhmed, is sport als een dokter.

Donderdag zal Akhmed meedoen aan rolstoelbasketbal. Hij vertelt dat zijn succes in het basketbal een mysterie voor hem is. Hij kan zijn geluk niet op dat hij, door de Invictus Games, zijn droom om professioneel basketbalspeler te zijn in vervulling kan laten gaan. Hij zal blijven trainen het komende jaar, in de hoop dat hij zich zal kwalificeren voor de Invictus Games van volgend jaar, die plaats zullen vinden in Düsseldorf.

Voor rolstoelbasketballer Grigoli Minagorashvili zijn de Invictus Games in Den Haag de eerste waaraan hij deelneemt. De 48-jarige Grigoli, afkomstig uit de hoofdstad van Georgië, Tblisi, heeft tijdens zijn 30 jaar durende militaire carrière in diverse conflicten gediend, met name in de zwaarbevochten regio Abchazië. In 2008, toen Russische en Abchazische troepen tegen het Georgische leger vochten, raakte hij gewond bij een luchtaanval waarbij een bom zijn buik raakte. Niemand dacht dat hij het zou overleven.

Grigoli verklaart dat er 4 nationaliteiten door zijn aderen stromen: de Russische, de Oekraïense, de Koreaanse en de Georgische. Voor hem zijn de Invictus Games niet alleen een gelegenheid om in contact te komen met andere militairen, maar ook met andere delen van zijn culturele identiteit. Voor hij zijn verwondingen opliep, was hij een bedreven sportman, die aan alles deelnam, van karate tot parkour. De Invictus Games hebben er niet alleen voor gezorgd dat Grigoli actief bleef, maar ook dat hij zijn fragmentarische Engels en Italiaans uit kan proberen, dat hij kan zien hoe andere teams trainen en zijn droom om Nederland te bezoeken in vervulling kan laten gaan. Grigoli stapt slechts over op Engels wanneer hij Anna beschrijft; zijn vrouw met wie hij 26 jaar getrouwd is en die hij omschrijft als “my love”, die zijn trotse supporter is tijdens de Invictus Games.

Zwemmer en boogschutter Revaz Gorgadze geniet ook van de gelegenheid om te kunnen reizen en de competitie aan te gaan met militairen uit andere landen. Ondanks dat hij alleen Georgisch spreekt, vertelt hij dat hij al nieuwe vrienden heeft gemaakt dankzij zijn vertrouwde tolk en teamgenoot Akhmed. Als hij een foto van zijn jongste van vier kinderen laat zien is hij zichtbaar trots zijn land en familie te mogen vertegenwoordigen.

Zwemmen, vertelt hij, is uitstekend voor zijn gezondheid omdat hij daarmee al zijn spieren traint. De liefde voor het zwemmen ontdekte hij tijdens zijn werk aan de militaire academie, waar hij dagelijks toegang heeft tot het zwembad. Het helpt hem ook om de contacten met zijn militaire ‘familie’ te onderhouden. Hij hoopt te kunnen blijven deelnemen aan zijn parasport tijdens de volgende Warrior Games in de Verenigde Staten. Zijn vrouw en kinderen konden er niet bij zijn in Nederland, maar zijn broer is er wel en is één van het 20 man sterke familie- en vriendenteam die zijn gekomen om Team Georgië aan te moedigen.