Dit is Defensie

‘Eigenlijk is het hier gewoon een grote open dag’

Helemaal achterin de Fanzone kun je ‘m vinden: de grote Dit-Is-Defensie-tent. In de tent gaat het over de toekomst: ontwikkelingen op onder meer het gebied van robotica en energietransitie. Net buiten de tent valt meer te leren over het nu. Zo staat er bijvoorbeeld een voertuigcommandant die het voertuig waar hij bij staat bijna liefkozend zijn ‘huis’ noemt. Kinderen, jongeren, volwassenen, iedereen komt op zijn huis af. Hij vertelt: ‘’Zo’n voertuig springt in het oog. Mensen roepen meteen: hé een tank.’’ Meteen erachteraan volgt grinnikend de opmerking: ‘’Dat is het niet hoor, maar het lijkt op een tank.’’ De net-niet tank werkt magnetisch op de bezoekers van de Fan Zone. De voertuigcommandant-die-liever-anoniem-blijft en zijn collega’s worden uitgebreid bevraagd en alle vragen worden enthousiast beantwoord. Hij vindt het fijn om deze mogelijkheid te hebben.

Op familieverjaardagen krijgen ze namelijk allemaal wel eens de vraag wat ze precies doen of hoe een uitzending was. Vragen die makkelijk lijken, maar heel ingewikkeld zijn. ‘’Niemand snapt het echt.’’ Legt hij uit. Hij vindt het jammer dat de wereld van Defensie vaak zo gesloten is en hoopt dan ook door hier met veel mensen te praten, het begrip over het werk van Defensie te vergroten. En dat lukt: ‘’Eigenlijk is het hier één grote open dag.’’

De verbinding die er af en toe mist met burgers, is hier heel erg aanwezig bij militairen en veteranen onderling. ‘’Met andere militairen die hier rondlopen heb je direct een connectie. Het maakt niet uit of iemand uit een buurland komt of van de andere kant van de oceaan, na een paar zinnen heb je een band. Hoewel je misschien niet precies hetzelfde hebt meegemaakt, kun je je heel goed inbeelden hoe het geweest is. Het zijn dezelfde emoties en gevoelens.’’

Het groepsgevoel dat hier naar boven komt, is ook wat hem aantrok in werken bij Defensie en met name de infanterie. Hij vergelijkt zijn peloton met een voetbalteam. ‘’Zonder een keeper kun je ook niet voetballen. Je hebt elkaar nodig en doet het samen.’’ Het is ook het groepsgevoel wat hij heel nadrukkelijk voelt hier op het terrein.

De Invictus Games zijn in eerste instantie voor veteranen die een mentale of fysieke verwonding opgelopen hebben. ‘’Ik heb zelf geen heel heftige of indrukwekkende dingen meegemaakt’’, vertelt hij. Toch is hier zijn bijzonder. ‘’Het is een soort van dubbel, dat je hier vrijwillig rondloopt’’, legt hij uit, ‘’maar wel heel mooi.’’ Behalve voor de veteranen zelf, zijn de Invictus Games er ook voor de Friends en Family. ‘’Hun verhalen maken eigenlijk nog meer indruk’’, knikt de voertuigcommandant. ‘’Als ik op uitzending ben, ben ik helemaal niet bezig met de mensen thuis. De persoonlijke verhalen van de familie hier laten me nog maar eens zien wat de impact ook voor hen is.’’