Deelnemer: Jaaike Brandsma

‘Het draait erom je leven weer terug te krijgen’

Jaaike Brandsma kan de wereld aan. Dat is wel duidelijk. Drie deelnames aan de Invictus Games hebben van haar een ander mens gemaakt. Ze verloor een been bij een aanslag in Afghanistan, waardoor ze er een heleboel uitdagingen bij kreeg. Die grijpt ze echter met beide handen aan. Zo ging ze al eens als deelneemster naar de Paralympische Spelen. En onlangs haalde ze, met een aantal plaatsgenoten, twee bussen vol Oekraïners op bij de Pools-Oekraïense grens. Omdat ze vond dat het niet anders kon. “We moesten iets doen.”

Het is een feest der herkenning voor Jaaike in Den Haag. Ze komt de hele dag bekenden tegen op het Invictus Games Park. Wenst deelnemers geluk, groet tientallen mensen. Niet raar ook. Ze was eerder deelneemster in Londen, Orlando en Toronto. En had daarna ook veel contact met Nederlandse deelnemers uit de huidige ploeg.

Brandsma is bovendien één van de grote inspiratiebronnen geweest voor de komst van de Invictus Games naar Nederland. Organisatoren Conny Wenting en Mart de Kruif waren onder de indruk van een voordracht van Brandsma op de Nyenrode Business Universiteit in 2016. Wenting: “Haar verhaal inspireerde enorm, en zette me aan het denken. Daarna dachten we: zullen wij de Invictus Games naar Nederland halen?”

Brandsma zelf is erg enthousiast over de Invictus Games. “Ik vind het prachtig hoe ook anderen dit evenement, deze uitdaging, aangrijpen om hun leven terug te krijgen. Het heeft mij veel gebracht. Ik heb er heel veel vriendschappen aan overgehouden. En bijvoorbeeld ook deelname aan de Paralympische Spelen van Rio met de zitvolleybalploeg.”

Het bracht haar bovendien een ongelooflijke dosis doorzettingsvermogen. En kracht. Dat kwam recent ook weer van pas. Toen in haar woonplaats Bathmen het geluid opging om iets te betekenen voor de inwoners van Oekraïne zette ook Brandsma de schouders eronder. Ze hielp bij het verzamelen van hulpgoederen, bij het regelen van bussen. En ging uiteindelijk ook mee naar de regio toen besloten werd een groep Oekraïense vrouwen en kinderen op te halen.

Zelf heeft ze het gastenverblijf achter haar woning beschikbaar gesteld voor een viertal vrouwen. Hoewel het soms lastig communiceren is, weten ze inmiddels veel van elkaar. “Ze zagen de fotoboeken en medailles hangen, wilden alles weten over dit evenement. Hoewel het team van  Oekraïne hier meedoet, waren ze enorm verbaasd dat er zoiets bestond als een evenement waar militairen uit 17 verschillende landen zo vriendschappelijk met elkaar omgaan. Ik heb met handen en voeten een en ander kunnen vertellen, toen ook begrepen ze hoe het kwam dat ik met een prothese loop.”

Toen de Invictus Games eenmaal daar waren, werd de bus opnieuw gecharterd. En dus is Brandsma met 24 Oekraïense supporters op het park om Team Oekraïne aan te moedigen. “Dat moet voor zowel de ploeg als deze mensen een enorm bijzonder moment zijn. Confronterend ook. Zo ver van huis, onzeker over hoe het thuis allemaal gaat. Maar wel samen in de hoop dat het straks weer beter wordt. Ook zij hopen na Invictus, zo goed en zo kwaad als dat gaat, hun normale leven weer terug te krijgen.”